2009/291/EG: Beschikking van de Commissie van 20 maart 2009 betreffende de ontwerpverordening van Ierland over de vermelding van het land van oorsprong van pluimvee-, varkens- en schapenvlees op het etiket (Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 1931) (Voor de EER relevante tekst)

DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,

Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,

Gelet op Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame⁽¹⁾, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/89/EG⁽²⁾, en met name op de artikelen 19 en 20,

Overwegende hetgeen volgt:

1. Overeenkomstig de procedure van artikel 19, tweede alinea, van Richtlijn 2000/13/EG hebben de Ierse autoriteiten de Commissie op 25 juni 2008 op de hoogte gesteld van een ontwerpverordening op het gebied van de volksgezondheid („Health Regulations”) betreffende de verplichte vermelding van het land van oorsprong van pluimvee-, varkens- en schapenvlees op het etiket.

2. De ontwerpverordening bepaalt dat alle pluimvee-, varkens- en schapenvlees, evenals levensmiddelen die ten minste 70 % in gewicht van deze vleessoorten bevatten, moeten worden voorzien van een etiket waarop het land van oorsprong in een duidelijk leesbaar lettertype in de Ierse en/of de Engelse taal wordt vermeld. „Land van oorsprong” wordt gedefinieerd als het land waar het dier het grootste deel van zijn leven is gehouden en, indien dit afwijkt, het land waar het is geslacht.

3. Richtlijn 2000/13/EG harmoniseert de voorschriften inzake etikettering van levensmiddelen door in de eerste plaats een aantal nationale bepalingen te harmoniseren en in de tweede plaats een regeling voor de niet-geharmoniseerde nationale bepalingen vast te stellen. De reikwijdte van de harmonisatie is vastgelegd in artikel 3, lid 1, dat een lijst bevat met alle gegevens die „onder de voorwaarden en onder voorbehoud van de afwijkende bepalingen zoals bedoeld in de artikelen 4 tot en met 17” op de etikettering moeten worden vermeld. Voorts mogen op grond van artikel 4, lid 2, voor bepaalde levensmiddelen op grond van communautaire bepalingen of, bij het ontbreken daarvan, op grond van nationale maatregelen, naast de in artikel 3, lid 1, genoemde vermeldingen, nog andere vermeldingen verplicht worden gesteld.

4. Artikel 18, lid 2, van Richtlijn 2000/13/EG staat de vaststelling van niet-geharmoniseerde nationale bepalingen toe indien zij gerechtvaardigd zijn uit hoofde van een van de daarin genoemde redenen, waaronder het tegengaan van misleiding en de bescherming van de volksgezondheid, mits deze bepalingen niet van dien aard zijn dat daarmee de toepassing van de in Richtlijn 2000/13/EG vervatte definities en voorschriften wordt belemmerd. Wanneer in een lidstaat nationale ontwerp-etiketteringsvoorschriften worden voorgesteld, moet daarom worden onderzocht of zij verenigbaar zijn met bovengenoemde voorschriften en met de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.

5. Volgens artikel 3, lid 1, punt 8, van Richtlijn 2000/13/EG is de vermelding van de plaats van oorsprong of herkomst verplicht „indien het weglaten daarvan de consument zou kunnen misleiden aangaande de werkelijke oorsprong of herkomst van het levensmiddel”. Deze bepaling houdt een verplichting in om de oorsprong of de herkomst van een levensmiddel te vermelden wanneer andere vermeldingen op het etiket van een bepaald product de indruk kunnen geven dat het desbetreffende product een andere oorsprong heeft, en verschaft hierdoor een geschikt mechanisme om te voorkomen dat consumenten worden misleid.

6. Wat pluimvee-, varkens- en schapenvlees betreft, geven de door de Ierse autoriteiten naar voren gebrachte argumenten geen reden om aan te nemen dat de Ierse consumenten in de regel zullen denken dat het betrokken product van een bepaalde plaats afkomstig is.

7. Ierland heeft niet aangetoond dat de aangemelde ontwerpverordening nodig is om een van de doelstellingen van bovengenoemd artikel 18 te bereiken en dat de daardoor veroorzaakte handelsbelemmering daarom evenredig is. De lidstaat noemt slechts als doel de consument over de oorsprong van de betrokken producten te informeren. Deze reden is op zichzelf niet voldoende om de ontwerpverordening te rechtvaardigen.

8. Deze constateringen gaven de Commissie aanleiding om overeenkomstig artikel 19, derde alinea, van Richtlijn 2000/13/EG een andersluidend advies uit te brengen.

9. Derhalve dient de Ierse autoriteiten te worden verzocht de desbetreffende ontwerpverordening niet vast te stellen.

10. De in deze beschikking vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

HEEFT DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: