Hof van Justitie EU 04-02-1959 ECLI:EU:C:1959:4

TEN AANZIEN VAN DE FEITEN:

TEN AANZIEN VAN HET RECHT:

1. Overwegende, dat het beroep primair is gericht tegen de beschikking van de Hoge Autoriteit van 27 november 1957, waarbij naar aanleiding van de interlocutoire uitspraak van het „Landgericht” te Essen werd beslist, dat de in artikel 65, sub 1, van het E.G.K.S.-Verdrag neergelegde verbodsbepalingen niet van toepassing waren op de besluiten der zes verkoopkantoren van het Ruhrgebied van 5 februari 1953; dat krachtens artikel 65, sub 4, lid 2, tegen een zodanige beschikking van de Hoge Autoriteit beroep open staat bij het Hof van Justitie; dat het Hof derhalve bevoegd is om van de onderhavige zaak kennis te nemen;

2. Overwegende, dat, nu het beroep betrekking heeft op de toepassing van artikel 65 van het Verdrag, eiseres, hoewel zij zich niet bezighoudt met de produktie, doch met de distributie van kolen, krachtens artikel 80 gerechtigd is tot het instellen van beroep; dat het beroepsrecht van zodanige ondernemingen niet is beperkt tot de gevallen waarin zij zelf partij zijn bij de afspraak in kwestie, doch eveneens geldt, wanneer een op artikel 65 berustende beschikking, gelijk ten deze, rechtstreeks de belangensfeer der eisende handelsonderneming raakt;

Overwegende, dat in het onderhavige geval het Hof zich niet behoeft uit te spreken over de vraag, of een krachtens artikel 65, sub 4, ingesteld beroep ook moet voldoen aan alle voorwaarden welke artikel 33 met betrekking tot een beroep tot nietigverklaring voorschrijft, nu over het vervuld zijn van deze voorwaarden in casu geen twijfel bestaat, immers in het geding is een individuele, eiseres betreffende beschikking; dat deze beschikking haar op 6 december 1957 ter kennis is gebracht, terwijl zij het beroep heeft ingesteld op 4 januari, zodat de in artikel 33, lid 3, bedoelde termijn van één maand is in acht genomen; dat de bestreden beschikking is van individuele aard, nu daarbij een uitspraak wordt gedaan over de rechtsgeldigheid van concrete besluiten, genomen door partijen bij nauwkeurig bepaalde afspraken; dat de beschikking eiseres raakt, omdat zij is gegeven in verband met een tussen haar en een andere partij hangend geschil en van invloed kan zijn op de uitslag daarvan;

3. Overwegende, dat de Hoge Autoriteit krachtens artikel 65, sub 4, bevoegd is tot het geven van een beslissing over het al of niet in overeenstemming zijn van kartelovereenkomsten en -besluiten met de bepalingen van dit artikel; dat deze bepaling aldus moet worden geïnterpreteerd, dat de Hoge Autoriteit bovendien bevoegd is vast te stellen of artikel 65 uit hoofde van andere bepalingen van het Verdrag of van de Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen in beginsel op bedoelde overeenkomsten en besluiten van toepassing is; dat derhalve geen bezwaar kan worden gemaakt tegen het feit, dat de Hoge Autoriteit in het onderhavige geval op de in de interlocutoire beslissing van het „Landgericht” te Essen vervatte vraag, of de besluiten van 5 februari 1953 in strijd zijn met het in artikel 65, sub 1, van het Verdrag neergelegde verbod, geen rechtstreeks antwoord heeft gegeven, doch heeft vastgesteld, dat de verbodsbepalingen van artikel 65 vóór het van kracht worden der beschikkingen 5 tot 7-56 niet van toepassing waren op de hier bedoelde besluiten; dat deze omstandigheid namelijk niet afdoet aan het feit, dat bij het Hof een beroep is ingesteld tot nietigverklaring krachtens artikel 65, sub 4, van het Verdrag; dat — naar volgt uit hetgeen hiervoor sub 1) en 2) werd overwogen — het Hof bevoegd is op dit beroep, tot het instellen waarvan eiseres gerechtigd is, uitspraak te doen;

4. Overwegende, dat eiseres stelt, dat de omstandigheid dat de Hoge Autoriteit ten onrechte heeft nagelaten op de omstreden besluiten Duits recht toe te passen — krachtens hetwelk zij nietig zijn — „détournement de pouvoir”, althans schending van het Verdrag oplevert, op grond waarvan de beschikking, waarvan beroep, behoort te worden vernietigd; dat deze stelling is ongegrond;

1. Overwegende, dat, gelijk volgt uit artikel 8 van het Verdrag, de Hoge Autoriteit slechts gehouden is tot toepassing van het recht van de Gemeenschap; dat zij de bevoegdheid mist het interne recht der lid-staten toe te passen; dat krachtens artikel 31 van het Verdrag het Hof eveneens uitsluitend tot taak heeft om bij de uitleg en toepassing van het Verdrag en deszelfs uitvoeringsvoorschriften de eerbiediging van het recht te verzekeren; dat het Hof zich in het algemeen behoort te onthouden van uitspraken omtrent nationale rechtsvoorschriften; dat het mitsdien niet de grief kan onderzoeken, volgens welke de Hoge Autoriteit met haar beschikking beginselen van Duits constitutioneel recht (met name de artikelen 2 en 12 van de Grondwet) zou hebben geschonden;

2. Overwegende, dat de Hoge Autoriteit tot taak heeft de overeenkomsten en besluiten, als bedoeld in artikel 65 van het Verdrag, voor zover derzelver werking zich uitstrekt over de gemeenschappelijke markt, te onderzoeken op hun verenigbaarheid met de bepalingen van dit artikel en wel ongeacht of zij al dan niet volgens nationaal recht geldig zijn; dat naar nationaal recht geldige overeenkomsten in strijd kunnen zijn met het verbod ex artikel 65, sub 1; dat zij alsdan nietig zijn krachtens het Gemeenschapsrecht, met name artikel 65, sub 4; dat anderzijds een naar nationaal recht nietige overeenkomst niettemin bestemd kan zijn om op de gemeenschappelijke markt tot toepassing te geraken en daar daadwerkelijke, niet met het Verdrag verenigbare, gevolgen teweeg te brengen; dat, teneinde zulks te verhinderen, de Hoge Autoriteit verplicht is ook dergelijke, eventueel volgens nationaal recht nietige overeenkomsten te toetsen op haar verenigbaarheid met het Verdrag;

   Overwegende, dat in het onderhavige geval de besluiten van 5 februari 1953 in werking hadden moeten treden met de aanvang van het nieuwe kolenjaar, te weten 1 april 1953; dat het derhalve in de bedoeling der betrokken partijen lag om aan die besluiten toepassing te geven op een tijdstip waarop de gemeenschappelijke markt reeds bestond; dat de Hoge Autoriteit derhalve gehouden was ten aanzien van deze besluiten een onderzoek in te stellen, als hiervoor bedoeld — dus ongeacht of zij al dan niet naar nationaal recht rechtsgeldig waren — en wel aan de hand van het voor de Gemeenschap geldende recht, hetwelk krachtens paragraaf 2, no. 2, laatste alinea, paragraaf 2, no. 3, paragraaf 1, no. 4 en paragraaf 8, lid 2, sub a) der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen in ieder geval sedert 10 februari 1953 (datum van de instelling der gemeenschappelijke markt voor kolen), voor zover het dit produkt betreft, uitsluitend van toepassing was;

   Overwegende, dat aan de hierboven vastgestelde rechtstoestand niet kan afdoen, dat de verbodsbepalingen van artikel 65 krachtens paragraaf 12 der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen en de ter uitvoering daarvan gegeven beschikking 37-53 der Hoge Autoriteit, niet reeds met het in werking treden der gemeenschappelijke markt, dat wil zeggen op 10 februari 1953, doch eerst op 31 augustus 1953 c.q. op een daarna gelegen tijdstip, van kracht werden;

5. Overwegende, dat, nu 's Hofs vonnis slechts mag berusten op juridische grondslagen, welker deugdelijkheid vaststaat, het geboden schijnt allereerst te onderzoeken of artikel 65, in stede van eerst bij de instelling van de gemeenschappelijke markt voor kolen (10 februari 1953), niet reeds met het in werking treden van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (namelijk op 25 juli 1952) van kracht werd;

Overwegende, dat weliswaar niet rechtstreeks uit de bewoordingen van paragraaf 12 der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen valt af te leiden, dat, wat betreft de kartelvoorschriften van artikel 65, wordt afgeweken van het in paragraaf 1, no. 5, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen neergelegde beginsel, krachtens hetwelk de bepalingen van het Verdrag tegelijk met het in werking treden daarvan van kracht worden; dat bedoelde paragraaf 12 in lid 2 niet anders bepaalt, dan dat, indien de Hoge Autoriteit aan een kartelregeling de in paragraaf 2 van genoemd artikel bedoelde goedkeuring onthoudt, de verbodsbepalingen van artikel 65 van het Verdrag na afloop van een hiervoor in redelijkheid te bepalen termijn van kracht worden; dat, terwijl de na de oprichting der gemeenschappelijke markt tot stand gekomen overeenkomsten, behoudens goedkeuring, terstond vallen onder het verbod als bedoeld in artikel 65 („het is verboden, tenzij het is toegestaan”), de zogenaamde „oude” kartelregelingen voorlopig haar geldigheid behouden, totdat de desbetreffende goedkeuring is geweigerd en de naar aanleiding daarvan door de Hoge Autoriteit te bepalen termijn is verstreken; dat te hunnen aanzien geldt, dat zij tot dat tijdstip „zijn toegelaten zolang zij niet zijn verboden”; dat paragraaf 12, lid 2, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen evenwel niet zegt, of onder „oude” kartelregelingen slechts dienen te worden verstaan de zodanige die zijn tot stand gekomen vóór de inwerkingtreding van het Verdrag, dan wel, dat de overgangsregeling ook werkt ten gunste van de overeenkomsten welke ná het in werking treden van het Verdrag, maar vóór het tijdstip van de instelling van de gemeenschappelijke markt, zijn aangegaan;

Overwegende, dat derhalve niet uitdrukkelijk bij enige regeling is bepaald, dat ten aanzien van kartelregelingen, in afwijking van de in paragraaf 1, no. 5, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen vervatte hoofdregel, de verbodsbepalingen van artikel 65 van het Verdrag niet terstond met het in werking treden van het Verdrag op de afspraken van kracht werden, doch eerst met de oprichting van de gemeenschappelijke markt, met dien verstande dat tot laatstbedoeld tijdstip de uitzonderingsbepalingen van paragraaf 12, lid 2, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen zouden gelden; dat bedoeld beginsel evenwel moet worden afgeleid uit doel en strekking der overgangsregeling;

Overwegende, dat de Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen, naar blijkt uit paragraaf 1, no. 1, aan het Verdrag werd toegevoegd teneinde „de maatregelen te voorzien die nodig zijn voor de instelling van de gemeenschappelijke markt en voor de geleidelijke aanpassing van de produktie aan de nieuwe omstandigheden, waarvoor zij wordt gesteld, waarbij tegelijkertijd het doen verdwijnen van de onevenwichtigheden, die tengevolge van vroegere omstandigheden zijn ontstaan, wordt vergemakkelijkt”; dat paragraaf 12 der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen in het licht van dit beginsel dient te worden geïnterpreteerd;

Overwegende, dat het bij artikel 65 van het Verdrag ingevoerde stelsel berust, niet alleen op het sub 1 voorziene verbod van afspraken, doch mede op de sub 2 geregelde mogelijkheid, dat ten aanzien van nuttige en noodzakelijke kartelafspraken ontheffing van de verbodsbepalingen wordt verleend; dat deze mogelijkheid tot ontheffing van wezenlijk belang moet worden geacht op grond van de omstandigheid, dat het Verdrag — de tegen kartels gerichte beperkende bepalingen ten spijt — een gemeenschappelijke verkoop van kolen, zoals deze sedert lang in alle landen der Gemeenschap die grote hoeveelheden kolen produceren, wordt toegepast, voorziet en het nut daarvan erkent;

Overwegende, dat, indien op de na het in werking treden van het Verdrag (25 juli 1952), maar vóór de instelling van de gemeenschappelijke markt (10 februari 1953) tot stand gekomen kartelafspraken artikel 65 van het Verdrag van toepassing zou zijn, daaruit zou volgen dat aan het in dat artikel neergelegde stelsel van bepalingen, met uitzondering van het kartelverbod, gedurende de eerste zes maanden na het in werking treden van het Verdrag geen uitvoering had kunnen worden gegeven, omdat gedurende die periode een bevoegde instantie tot het verlenen van ontheffingen ontbrak; dat, enerzijds, de Hoge Autoriteit deze bevoegdheid eerst vermocht uit te oefenen na het in werking treden van de gemeenschappelijke markt (paragraaf 2, no. 2, lid 4, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen); dat, anderzijds, de regeringen der lid-staten tot toepassing van het recht der Gemeenschap, mitsdien ook tot het verlenen van een vergunning als bedoeld in artikel 65, sub 2, de bevoegdheid misten; dat zij ingevolge paragraaf 2, no. 3, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen gerechtigd waren tot uitoefening van de bevoegdheden welke zij aan het nationale recht ontleenden, („les pouvoirs correspondants continueront d'être exercés par les États membres”), doch niet tot uitoefening der, krachtens het Verdrag aan de Hoge Autoriteit, toekomende bevoegdheden en in haar plaats;

Overwegende, dat het niet de bedoeling der verdragsluitende partijen kan zijn geweest, dat het in artikel 65, sub 1, bedoelde verbod na de inwerkingtreding van het Verdrag van kracht zou zijn tijdens een periode, welker duur niet viel te voorzien — in feite bedroeg zij zes maanden — zonder dat tevens de nauw met dit verbod samenhangende bevoegdheid tot ontheffing — bedoeld in het tweede lid van genoemd artikel — kon worden uitgeoefend;

Overwegende, dat, gezien de hiervoor genoemde, in paragraaf 1, no. 1, neergelegde, doelstelling der Overeenkomst, haar paragraaf 12 derhalve aldus moet worden geïnterpreteerd, dat derzelver lid 2 eveneens toepasselijk is op na het in werking treden van het Verdrag, doch vóór de instelling van de gemeenschappelijke markt tot stand gekomen afspraken; dat slechts aan de hand van deze interpretatie het hiervoor aangegeven onbevredigende resultaat kan worden vermeden, namelijk de willekeurige splitsing der samenhangende delen van artikel 65 in een groep welke terstond toepassing vindt en een andere ten aanzien waarvan zulks eerst na onbepaalde tijd het geval is;

Overwegende, dat de andersluidende regeling inzake de toepassing der verbodsbepalingen van artikel 4, sub a) t/m c), alsmede de stellig meer bevattelijke in paragraaf 13 der Overeenkomst getroffen overgangsregeling ter uitvoering van het bepaalde in artikel 66 van het Verdrag inzake de concentraties van ondernemingen, niet vermogen af te doen aan de hier gegeven interpretatie, nu het daar ongelijksoortige feiten betreft, welke op goede gronden aan een andere regeling werden onderworpen; dat in het bijzonder paragraaf 13 van geheel andere vooronderstellingen uitgaat, immers volgens haar bepalingen vallen concentraties die voor een bepaald tijdstip zijn tot stand gekomen, in het geheel niet onder de verdragsbepalingen, terwijl artikel 65 vroeg of laat toepassing moet vinden op alle kartels, ongeacht het tijdstip van hun ontstaan;

Overwegende, dat derhalve kartelafspraken die vóór 10 februari 1953 werden aangegaan, de bescherming genieten van paragraaf 12, lid 2, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen;

6.

1. Overwegende, dat uit paragraaf 12, lid 2, der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen, juncto de artikelen 1, 2 en 3 van de beschikking der Hoge Autoriteit 37-53 van 11 juli 1953 (Publikatieblad van de Gemeenschap 1953, blz. 153) volgt, dat vóór 10 februari 1953 gemaakte zogenaamde „oude” kartelafspraken niet aanstonds met het in werking treden van de gemeenschappelijke markt (10 februari 1953) nietig werden, doch behoudens een later verbod voorshands waren toegelaten en, behalve ingeval ener bijzondere beschikking van de Hoge Autoriteit, eerst na 31 augustus 1953 kwamen te vallen onder het verbod van artikel 65, hetwelk haar nietigheid medebracht; dat, indien vóór die dag een verzoek tot goedkeuring was ingediend, zij ook na deze datum voorlopig haar geldigheid behielden, totdat de Hoge Autoriteit op het verzoek afwijzend zou hebben beschikt;

2. Overwegende, dat uit de toepassing der hierboven uiteengezette rechtsbeginselen op het onderhavige geval volgt, dat de verwerende partij bij de bestreden beschikking terecht heeft beslist, dat de verbodsbepalingen van artikel 65, sub 1, van het Verdrag, tot het tijdstip waarop de beschikkingen 5 tot 7-56 in werking traden, niet van toepassing waren op de besluiten van 5 februari 1953, nu deze — vijf dagen vóór het in werking treden van de gemeenschappelijke markt tot stand gekomen — besluiten „oude” afspraken betroffen, ten aanzien waarvan vóór 31 augustus 1953 een verzoek om goedkeuring was ingediend, hetwelk eerst bij de beschikkingen 5 tot 7-56 werd afgewezen;

   Overwegende, dat mitsdien de door eiseres op dit punt voorgedragen grieven ongegrond zijn;

   1. Overwegende, dat eiseres heeft betoogd, dat de besluiten van 5 februari 1953 in feite geen „oude” kartelafspraken waren, nu zij juist voor het in werking treden van de gemeenschappelijke markt ad hoc tot stand werden gebracht, teneinde te ontkomen aan een te hunnen aanzien onmiddellijk van kracht worden der in artikel 65, sub 1, neergelegde verbodsbepalingen;

      Overwegende, dat zelfs indien een dergelijk oogmerk bij het tot stand komen der besluiten van 5 februari 1953 mede zou hebben voorgezeten — hetgeen het Hof wel mogelijk, doch niet bewezen acht — zulks geen voldoende grond zou opleveren om de toepassing der artikelen 1 t/m 3 der beschikking van de Hoge Autoriteit 37-53 uit te sluiten; dat de uitvoeringsverordening van de Raad der Geallieerde Hoge Commissie no. 20 van 9 september 1952 aan de verkoopkantoren voor Ruhrkolen de verplichting oplegde uiterlijk vóór 31 maart 1953 de kolenverkoop te reorganiseren; dat hierin voor de belanghebbenden een aanleiding gelegen kon zijn aan deze reorganisatie een vaststelling van criteria te verbinden, waaraan een groothandelaar zou dienen te voldoen teneinde voor rechtstreekse bevoorrading in aanmerking te kunnen komen, temeer nu in de uitvoeringsverordening no. 20 de groothandelaren bij herhaling uitdrukkelijk werden vermeld; dat, nu derhalve de verkoopkantoren voor Ruhrkolen rechtens gehouden waren in gezamenlijk overleg tot een reorganisatie te geraken, niet kan worden aangenomen, dat de besluiten van 5 februari 1953 slechts tot stand kwamen ter ontduiking van artikel 65 van het Verdrag;

      Overwegende, dat ingevolge artikel 1 der beschikking van de Hoge Autoriteit 37-53 beslissend is of de overeenkomsten, besluiten of onderling samenhangende gedragingen op de datum van instelling van de gemeenschappelijke markt (10 februari 1953) reeds bestonden; dat zulks het geval is wat de besluiten van 5 februari 1953 betreft;

   2. Overwegende, dat eiseres voorts stelt, dat, nu ten aanzien van de besluiten van 5 februari 1953 nimmer ontheffing was verleend van de verbodsbepalingen, deze worden getroffen door het absolute verbod van artikel 65 en dat zij mitsdien nietig waren; dat deze stelling onjuist is;

      Overwegende, dat de Hoge Autoriteit inderdaad heeft geweigerd goedkeuring te verlenen op de besluiten van 5 februari 1953; dat deze weigering niet uitdrukkelijk werd uitgesproken, doch kennelijk lag besloten in de ontheffing van de verbodsbepalingen welke bij de beschikkingen 5 tot 7-56 ten aanzien van de daarbij goedgekeurde verkoopsregeling werd verleend;

      Overwegende, dat het Hof mitsdien gegrond acht de opvatting van de verwerende partij, dat de bij de beschikkingen 5 tot 7-56 aan de nieuwe regeling verleende goedkeuring rechtens gelijk te stellen is met een formele weigering goedkeuring te verlenen aan de tot nog toe gegolden hebbende regeling en dat om de hiervoor (6a en b) uiteengezette redenen het tijdstip waarop het in werking treden der nieuwe regeling was bepaald — 22 februari 1956 — diende te worden aangemerkt als het tijdstip waarop krachtens artikel 3 der beschikking 37-53 de verbodsbepalingen van artikel 65 op de oude regeling van toepassing werden;

      Overwegende — ten overvloede — dat uit de omstandigheid dat de uiteindelijk goedgekeurde overeenkomsten verschillen vertonen met de inhoud der besluiten van 5 februari 1953, evenmin mag worden afgeleid — gelijk eiseres wil — dat ten aanzien van de later goedgekeurde afspraken niet tijdig een verzoek om ontheffing der verbodsbepalingen was ingediend, daar de afspraken ten aanzien waarvan bij de beschikkingen 5 tot 7-56 ontheffing van de verbodsbepalingen werd verleend, ter goedkeuring waren voorgelegd door aanvragers die niet identiek waren met de partijen, betrokken bij de besluiten van 5 februari 1953, en dat bedoelde afspraken, wat hun inhoud betreft, niet met deze besluiten overeenstemden;

      Overwegende, dat de Hoge Autoriteit, na bestudering der haar ter goedkeuring voorgelegde regeling der verkoop van Ruhrkolen, waarvan de besluiten van 5 februari 1953 een onderdeel vormden, te kennen heeft gegeven, dat zij voor de vroegere regeling geen ontheffing zou kunnen verlenen; dat zij evenwel moest voorkómen, dat de tot dusverre bestaande ordening van de verkoop van Ruhrkolen zou wegvallen, zonder te zijn vervangen door een, met de bepalingen van het Verdrag in overeenstemming zijnde nieuwe regeling; dat het in deze gedachtengang — welke aan de algemene doelstellingen van het Verdrag en met name artikel 3, sub a), beantwoordde — geoorloofd was, met een formele afwijzing van de tot dusverre van kracht zijnde regeling te wachten, totdat de Ruhrmijnen een nieuwe voor goedkeuring vatbare regeling zouden hebben voorgelegd; dat de voortgezette pogingen om tot een ordening te geraken van de afzet van Ruhrkolen, te zamen één organisch geheel vormden, beginnende met de ingediende verzoeken ter verkrijging van goedkeuring op de besluiten van 5 februari 1953 en eindigende met het verlenen van goedkeuring aan de overeenkomsten, welke uiteindelijk waren aangepast aan de door de Hoge Autoriteit gestelde vereisten, gelijk die in de beschikkingen 5 tot 7-56 waren neergelegd; dat het onjuist ware in deze voortschrijdende ontwikkeling, die als één geheel moet worden gezien, een kunstmatige splitsing aan te brengen, in dier voege dat de in de beschikking 37-53 bedoelde opschortende werking aan het tijdig ingediende eerste verzoek om goedkeuring zou worden onthouden ;

3. Overwegende, dat mitsdien rechtens juist moet worden geacht de in de bestreden beschikking van de Hoge Autoriteit vervatte beslissing, dat de in artikel 65, sub 1, van het Verdrag neergelegde verbodsbepalingen tot het tijdstip van in werking treden der beschikkingen 5 tot 7-56, namelijk tot 22 februari 1956, niet op de besluiten van 5 februari 1953 van toepassing waren; dat hiermede niet werd geprejudicieerd op de, niet in de interlocutoire uitspraak van het „Landgericht” te Essen opgeworpen vraag, welk recht op bedoelde besluiten in het tijdvak van 5 tot 10 februari van toepassing was en of deze dienvolgens al dan niet rechtsgeldig waren;

4. Overwegende, dat aan de eisende partij kan worden toegegeven, dat de bestreden beschikking onder meer werd bepaald door de omstandigheid, dat de verwerende partij tot op het tijdstip waarop de beschikkingen 5 tot 7-56 werden gegeven, tegen de omstreden handelsregeling geen maatregelen heeft genomen; dat paragraaf 12 der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen evenwel geen bepaalde termijn vaststelt, waarbinnen tegen „oude” kartels maatregelen moeten zijn genomen; hetgeen medebrengt, dat de Hoge Autoriteit op dit punt een discretionaire bevoegdheid toekomt; dat gezien het gecompliceerde karakter en de vérstrekkende betekenis, zowel in economisch als in sociaal opzicht, van deze reorganisatie niet gezegd kan worden, dat de verwerende partij van bedoelde discretionaire bevoegdheid misbruik heeft gemaakt, door voor het bestuderen van de oude, en het tot stand brengen der nieuwe ordening drie jaar nodig te hebben gehad;

   Overwegende, dat, indien de eisende partij meende, dat de verwerende partij afzonderlijk en al eerder maatregelen had behoren te nemen tegen de omstreden handelsregeling, zij zich te dier zake krachtens artikel 35 van het Verdrag tot de Hoge Autoriteit had kunnen wenden en, zo deze zich van optreden had onthouden, deswege beroep had kunnen instellen; dat, nu eiseres dit heeft nagelaten, geoordeeld moet worden, dat de verwerende partij door haar stilzitten te dien tijde het Verdrag niet heeft geschonden;

7. Overwegende, dat de vorderingen van de eisende partij, welke berusten op de grief dat de beschikkingen 5 tot 7-56 van de Hoge Autoriteit in strijd zijn met het Verdrag, evenmin zijn gegrond;

1. Overwegende, dat het Hof van de E.G.K.S. reeds eerder heeft beslist, dat het geoorloofd is om bij beroep tegen een individuele beschikking de onwettigheid van een hieraan ten grondslag liggende algemene beschikking op te werpen; dat het Hof in casu niet behoeft te beslissen over de vraag of gelijke regel geldt wanneer de bestreden individuele beschikking op een beweerdelijk onwettige andere, eveneens individuele beschikking berust, nu de beschikkingen 5 tot 7-56 niet aan de bestreden beschikking ten grondslag liggen; dat zulks reeds volgt uit de omstandigheid, dat de bestreden beschikking op grond van de hiervoor als uitgangspunt aanvaarde interpretatie van paragraaf 12 der Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen alsmede op grond van de beschikking 37-53, niet anders zou hebben kunnen luiden, wanneer de verwerende partij bij het geven der beschikkingen 5 tot 7-56 van het standpunt zou zijn uitgegaan, dat slechts de handelsregeling welke gold vóór de bewuste besluiten, in overeenstemming was met artikel 65; dat de beschikkingen 5 tot 7-56 ten deze slechts bepalend zijn in zoverre zij het tijdstip aangeven waarna de verbodsbepalingen van artikel 65 op de „oude” overeenkomsten en besluiten van toepassing werden; dat mitsdien tussen deze beschikkingen en de aangevochten beschikking geen werkelijk verband bestaat;

2. Overwegende, dat voor zover de eisende partij de onwettigheid der beschikkingen 5 tot 7-56 opwerpt en met haar subsidiaire vorderingen — die reeds niet ontvankelijk zijn daar deze eerst bij repliek, en mitsdien krachtens artikel 22 van het Statuut en artikel 29 van het Reglement van het Hof van Justitie tardief werden ingesteld — kennelijk de vernietiging van bedoelde beschikkingen beoogt, zij hierin niet-ontvankelijk is, nu daarmede wordt opgekomen tegen andere beschikkingen dan waartegen het beroep is gericht; dat de eisende partij tegen de beschikkingen 5 tot 7-56 niet binnen de bij artikel 33 van het Verdrag bepaalde termijn beroep heeft ingesteld; dat zij zulks niet incidenteel in het onderhavige geding vermag te doen; dat hetzelfde geldt, voor zover het betreft de beschikkingen 10 tot 12-57 en 16 tot 18-57, die slechts wijzigingen en aanvullingen van de beschikkingen 5 tot 7-56 bevatten;

   Overwegende, dat de stelling van eiseres als zou zij destijds niet hebben kunnen opkomen tegen de beschikkingen 5 tot 7-56, omdat zij niet aan de daarin gestelde voorwaarden voldeed, ongegrond is; dat zij door deze beschikkingen werd getroffen nu zij daarbij van de rechtstreekse aankoop werd uitgesloten; dat zij mitsdien hiertegen binnen de daartoe gestelde termijn in beroep had kunnen komen, waarmede zij een onderzoek in rechte had kunnen verkrijgen nopens hetgeen zij beweerde omtrent de ernstige gevolgen welke — en zulks in strijd met de geest van het Verdrag — bedoelde regeling zou hebben gehad voor het bestaan van talrijke sedert lang gevestigde groothandelaren in de eerste hand; dat er in het onderhavige geding evenwel geen aanleiding bestaat tot zodanig onderzoek, daar het beroep uitsluitend gericht is tegen de beschikking van de Hoge Autoriteit de dato 27 november 1957 welke met de vorengenoemde vraag geen enkel verband houdt;

8. Overwegende, dat het beroep op grond van het hierboven overwogene behoort te worden verworpen met veroordeling van eiseres in de proceskosten overeenkomstig artikel 60, paragraaf 1, van het Reglement van het Hof van Justitie;