Arrest van het Hof van 6 april 1962.

TEN AANZIEN VAN DE FEITEN

TEN AANZIEN VAN HET RECHT

Overwegende dat de tweede van de door verzoeksters in de hoofdzaak voorgedragen conclusies als volgt luidt:

„nietig te verklaren wegens onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het Verdrag en détournement de pouvoir ten opzichte van verzoeksters, met alle rechtsgevolgen van dien, de stilzwijgende weigerende beschikking van de Hoge Autoriteit welke voortvloeit uit het niet beantwoorden van een door rekwestrante tot de Hoge Autoriteit gericht verzoek strekkende tot intrekking van de ontheffingen van de verplichting tot betaling van bijdragen inzake de schrootverevening, zulks met ingang van de datum waarop deze uitdrukkelijk of stilzwijgend zijn toegekend (of slechts geduld), welke ontheffingen zijn verleend aan andere ondernemingen, bedoeld in artikel 80 van het Verdrag, die aankoopschroot verbruiken en die in vergelijkbare omstandigheden verkeren”;

Overwegende dat in de eerste plaats ambtshalve dient te worden onderzocht of er sprake is van een nalaten van de Hoge Autoriteit, d.w.z. of deze een stilzwijgende weigerende beschikking heeft gegeven;

dat ter zake van belang is een van de bijlagen van het verzoekschrift, nl. een brief, ondertekend door T. Rollmann, Directeur-Generaal en F. Peco, Directeur van de Afdeling Staal van de Hoge Autoriteit;

dat deze brief het antwoord vormt op de eerste reeks brieven waarmede verzoeksters tussen 4 en 9 september 1961 de Hoge Autoriteit in gebreke hebben gesteld;

dat deze brief is gedateerd op 27 oktober 1961;

dat derhalve op het eerste gezicht de termijn van twee maanden, aan het einde waarvan wordt aangenomen dat de Hoge Autoriteit een stilzwijgende weigerende beschikking heeft gegeven, lijkt te zijn onderbroken;

dat echter bij een nauwkeuriger onderzoek van de inhoud van deze brief blijkt, dat deze niet een uitdrukkelijke afwijzende beschikking bevat, doch een herhaling en een uiteenzetting van het tevoren door de Hoge Autoriteit ingenomen standpunt;

dat in het bijzonder dient te worden gewezen op de derde alinea van deze brief, welke als volgt luidt:

„Alvorens de Hoge Autoriteit zich over het onderhavige vraagstuk zal uitspreken, komt het in ieder geval gewenst voor dat aanvullende inlichtingen worden verschaft naar aanleiding van de voorgedragen klachten”;

dat de Hoge Autoriteit derhalve niet uitdrukkelijk afwijzend heeft beschikt;

Overwegende dat voorts dient te worden onderzocht of de procedure van artikel 35 van toepassing is;

dat te dien einde behoort te worden nagegaan of, gelijk verweerster in de hoofdzaak heeft gesteld, de stilzwijgende weigering waartegen verzoekster ageert louter een bevestiging bevat van de van kracht zijnde regeling;

dat daartoe dient te worden gelet op de beschikking die de Hoge Autoriteit naar de mening van verzoeksters had behoren te geven;

dat de inhoud van deze beschikking met voldoende duidelijkheid kan worden afgeleid uit de brieven waarbij verzoeksters de Hoge Autoriteit in gebreke hebben gesteld, evenals uit de verzoekschriften zelf;

dat rekwestranten aan het begin van de verzoekschriften de volgende beschrijving geven van het voorwerp der beroepen:

„Rekwestrante verzoekt het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen te verklaren voor recht dat de Hoge Autoriteit bij beschikking dient vast te stellen dat zij, door de in bijlage III van het Verdrag bedoelde staalproducenten en de staalgieterijen — de laatste voor een met de produktie van ruwstaal voor gietwerk evenredig gedeelte van het schrootverbruik — vrij te stellen van betaling van vereveningsbijdragen over het verbruik van aankoopschroot, de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen heeft geschonden en dat de Hoge Autoriteit bijgevolg deze bepalingen, welke van discriminerende aard zijn, dient in te trekken”;

dat verzoeksters in de voorlaatste alinea van de brief van 8 september 1961 hebben gevraagd om

„opheffing van bedoelde discriminatie bij beschikking van de Hoge Autoriteit, bepalende dat alle aankopen van schroot zonder uitzondering aan de vereveningsheffing worden onderworpen, met inbegrip van die welke bestemd zijn voor de produktie van staal als bedoeld in bijlage III van het Verdrag, alsmede van staal voor gietwerk”;

dat de alinea welke in de verzoekschriften aan de conclusies voorafgaat als volgt luidt:

„verzoekster akte verleend hebbend van het feit dat zij zich aan het oordeel van het Hof van Justitie refereert met betrekking tot de vraag of de stilzwijgende beschikking waarbij de Hoge Autoriteit heeft geweigerd de onwettige en discriminerende vrijstellingen sub b en d (van artikel 10) van de beschikking 2-57 in te trekken van individuele of algemene aard is”;

dat uit deze teksten in ieder geval voldoende duidelijk blijkt, dat de Hoge Autoriteit bij de beschikking, die zij naar de mening van verzoeksters gehouden was uit te vaardigen, de litigieuze beschikkingen houdende vrijstellingen en in het bijzonder artikel 10, sub b en d, van beschikking 2-57, overgenomen in de beschikking 16-58, diende in te trekken en haar gedragingen van gelijke strekking gedurende het tijdvak voorafgaande aan de beschikking 2-57 ongedaan diende te maken;

Overwegende dat, wat betreft de beschikking 2-57, het beroep dient te worden verworpen daar niet kan worden aangenomen dat de justitiabelen bevoegd zouden zijn, via een beroep wegens nalaten de nietigheid te vorderen van beschikkingen waarvan de eventuele nietigheid wordt gedekt door het verstrijken van de in het 3e lid van artikel 33 bedoelde termijn;

Overwegende met betrekking tot de vrijstellingen waarop verzoeksters zich beroepen voor het tijdvak voorafgaande aan de beschikking 2-57, dat deze niet uitdrukkelijk, althans niet duidelijk worden genoemd in meergenoemde brieven waarbij de Hoge Autoriteit in gebreke werd gesteld;

dat verzoeksters zelf stellen dat deze vrijstellingen algemeen bekend waren;

dat verzoeksters het destijds niet nodig hebben gevonden, de Hoge Autoriteit te verzoeken de vrijstellingen in te trekken;

dat zij evenmin een beroep tot nietigverklaring hebben ingesteld, nadat de vrijstellingen in artikel 10 van de beschikking 2-57 uitdrukkelijk waren afgekondigd en vatbaar geworden voor beroep;

dat voor verzoeksters, die dit destijds hebben nagelaten, de termijn voor het instellen van de vordering thans is verstreken;

Overwegende dat de door verweerster in de hoofdzaak opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid behoort te worden gegrond verklaard;

Kosten

Overwegende dat verzoeksters in de hoofdzaak in het ongelijk zijn gesteld ten aanzien van de door verweerster in de hoofdzaak opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid en mitsdien krachtens artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten dienen te worden verwezen;