Hof van Justitie EU 03-10-1985 ECLI:EU:C:1985:389

De eerste vraag

16 Met de eerste vraag wenst de nationale rechter in wezen te vernemen, of voornoemde verordening nr. 3584/81 op de feiten van de zaak kan worden toegepast. De nationale rechter wijst erop, dat die feiten zich vóór de vaststelling van de betrokken verordening hebben voorgedaan.

17 Volgens FKF hangt het antwoord op die vraag af van de aard van verordening nr. 3584/81. Zo deze verordening een procedurevoorschrift bevat, zou zij met terugwerkende kracht moeten worden toegepast. Bevat zij daarentegen een voorschrift van materieel recht, dan zou zij enkel voor de toekomst gelden (cf. arresten van 12 november 1981, gevoegde zaken 212-217/80, Salumi, Jurispr. 1981, blz. 2735, en van 14 juli 1983, zaak 224/82, Meiko, Jurispr. 1983, blz. 2539).

18 FKF wijst er daarbij op, dat verordening nr. 3584/81 een aanvulling inhoudt van artikel 2, lid 4, van verordening nr. 1136/79, dat de uitvoeringsbepalingen behelst van de in artikel 14 van verordening nr. 805/68 voorziene schorsing van de heffing. Volgens FKF moet derhalve worden aangenomen dat zij een procedurevoorschrift bevat, omdat zij bepaalt op welke wijze de nationale instanties een communautaire handeling moeten toepassen.

19 De Commissie daarentegen is van oordeel, dat artikel 2, lid 4, van verordening nr. 1136/79, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3584/81, hoofdzakelijk voorschriften van materieel recht bevat, namelijk een opsomming van de verplichtingen waaraan moet worden voldaan om voor schorsing van de invoerheffing in aanmerking te komen.

20 De Commissie betwist niet dat de leden 3 en 4 van voornoemd artikel 2, in zoverre zij regelen op welke wijze het bewijs van de nakoming van die verplichtingen moet worden geleverd, betrekking hebben op de procedure die in het kader van de betrokken bijzondere invoerregeling moet worden gevolgd. Deze procedurevoorschriften hangen volgens haar echter nauw samen met de ter zake geldende voorschriften van materieel recht, zodat de bij verordening nr. 3584/81 in artikel 2, lid 4, aangebrachte wijziging niet kan worden toegepast op situaties die reeds vóór de inwerkingtreding van die verordening definitief zijn geworden.

21 Bovendien moet ingevolge artikel 2, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1136/79 het bewijs van de verwerking van het ingevoerde vlees tot conserven worden geleverd binnen zeven maanden volgende op de maand van invoer. Verordening nr. 3584/81 zou daarom nimmer van toepassing kunnen zijn op situaties waarvoor de termijn van zeven maanden reeds vóór haar inwerkingtreding is verstreken.

22 Dienaangaande moet erop worden gewezen dat, gelijk de Commissie terecht opmerkt, de in artikel 2, leden 3 en 4, van verordening nr. 1136/79 vervatte procedurevoorschriften, weliswaar zeer nauw samenhangen met de voorschriften van materieel recht betreffende de schorsing van de heffing voor bevroren rundvlees bestemd voor de vervaardiging van conserven, doch dat de draagwijdte van die procedurevoorschriften moet worden beoordeeld aan de hand van de doelstellingen van die regeling.

23 Volgens de zevende overweging van de considerans van verordening nr. 805/68 is de bijzondere invoerregeling van bevroren vlees bestemd voor de vervaardiging van conserven vastgesteld „met het oog op het waarborgen van een bevredigende voorziening voor de verwerkende industrieën van de Gemeenschap, onder handhaving van de voorkeur voor vlees van communautaire produktie”.

24 Verordening nr. 1136/79 beoogt, zoals uit haar opschrift blijkt, enkel uitvoeringsbepalingen vast te stellen voor de in verordening nr. 805/68 neergelegde bijzondere regeling betreffende de schorsing van de invoerheffing.

25 Met dit doel heeft de Commissie niet-gehomogeniseerde conserven, vervaardigd uit vlees dat vrij van heffing is ingevoerd, volgens hun vleesgehalte ingedeeld in vier groepen en daarvoor coëfficiënten vastgesteld, ten einde overeenkomstig haar bedoeling als blijkende uit de vijfde overweging van de considerans van verordening nr. 1136/79, rekening te houden met de hoeveelheid bevroren vlees die nodig is voor de vervaardiging van de produkten van elke groep.

26 Volgens de tweede overweging van de considerans van verordening nr. 3584/81 en de verklaringen van partijen ter terechtzitting, bleek evenwel de coëfficiënt van 0,30 voor conserven met een vleesgehalte tussen 20 en 40% te laag, daar hij niet overeenkwam met de voor de vervaardiging van de betrokken produkten daadwerkelijk benodigde hoeveelheid vlees.

27 Zich bewust van de moeilijkheden die dat voor verscheidene verwerkende bedrijven meebracht, overwoog de Commissie aanvankelijk om de coëfficiënt te verhogen tot 0,60, doch koos ten slotte in verordening nr. 3584/81 voor een soortgelijke regeling als in verordening nr. 1136/79 reeds voor gehomogeniseerde conserven was vastgesteld. Dienvolgens werden de importeurs in de gelegenheid gesteld te bewijzen, dat de voor de vervaardiging van een van de betrokken produkten benodigde hoeveelheid vlees aanzienlijk afweek van de hoeveelheid die voortvloeit uit de toepassing van de coëfficiënt 0,30.

28 Onder deze omstandigheden ware het in strijd met het doel dat de gemeenschapswetgever met de schorsing van de heffing voor bevroren vlees bestemd voor de vervaardiging van conserven nastreeft, wanneer verordening nr. 3584/81 niet eveneens zou worden toegepast op die gevallen waarin de verrichtingen weliswaar vóór de inwerkingtreding van deze verordening hebben plaatsgevonden, doch de betrokkenen binnen de daarvoor in artikel 2, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1136/79 gestelde termijn het bewijs hebben geleverd, dat in werkelijkheid meer vlees tot conserven is verwerkt dan uit de toepassing van de coëfficiënt 0,30 voortvloeit.

29 Bij een andere oplossing immers zouden degenen die vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 3584/81 vlees bestemd voor de vervaardiging van conserven met een vleesgehalte tussen 20 en 40% hebben ingevoerd, als gevolg van de toepassing van de coëfficiënt 0,30 slechts ten dele in aanmerking komen voor de schorsing van de heffing waarin verordening nr. 805/68 voorziet, en zulks niettegenstaande het feit dat zij binnen de in verordening nr. 1136/79 genoemde termijn het bewijs met betrekking tot de daadwerkelijk verwerkte hoeveelheid vlees hebben geleverd.

30 Het staat aan de nationale rechter om uit te maken, of de in artikel 2, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1136/79 bedoelde termijn in het onderhavige geval in acht is genomen.

31 Mitsdien moet op de eerste vraag van de nationale rechter worden geantwoord, dat verordening nr. 3584/81 van de Commissie van 14 december 1981 ook van toepassing is op verrichtingen die vóór haar inwerkingtreding hebben plaatsgevonden, mits de betrokken importeurs binnen de in artikel 2, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1136/79 van de Commissie van 8 juni 1979 genoemde termijn het bewijs hebben geleverd met betrekking tot de hoeveelheid vlees die daadwerkelijk is verwerkt.

De overige vragen

32 Daar de drie overige vragen van de nationale rechter slechts waren gesteld voor het geval het Hof de eerste vraag ontkennend zou beantwoorden, behoeven zij niet te worden behandeld.

Kosten

33 De kosten door de Commissie van de Europese Gemeenschappen wegens indiening harer opmerkingen bij het Hof gemaakt, kunnen niet voor vergoeding in aanmerking komen. Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen.