Conclusie van advocaat-generaal P. Pikamäe van 14 december 2023

Unierecht

4. Voor de onderhavige zaak is artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU relevant.

Bulgaars recht

5. Artikel 381 van de Nakazatelno protsesualen kodeks (wetboek van strafvordering; hierna: „NPK”)⁽⁵⁾, met als opschrift „Schikking over de oplegging van een overeengekomen straf in de voorbereidende fase”, bepaalt:

„(1)

Na afloop van het onderzoek kan op voorstel van de openbaar aanklager of de advocaat een schikking worden getroffen om de zaak af te handelen.

[…]

(4)

De schikking kan de straf vaststellen onder de in artikel 55 NK vastgelegde voorwaarden, ook wanneer er geen sprake is van uitzonderlijke of talrijke verzachtende omstandigheden.

(5)

De schikking moet schriftelijk zijn opgesteld en blijk geven van overeenstemming over de volgende kwesties:

1. Is er een feit gepleegd, is dit feit gepleegd door de verdachte, kan het hem worden toegerekend, is het een strafbaar feit en wat is de juridische kwalificatie van dit feit?

2. Wat moet de aard en de hoogte van de strafmaat zijn?

[…]

(6)

De schikking wordt ondertekend door de openbaar aanklager en de advocaat. De verdachte ondertekent de schikking indien hij deze aanvaardt, nadat hij heeft verklaard dat hij afstand doet van zijn recht op behandeling van zijn zaak volgens de gewone procedure.

(7)

Wanneer de procedure betrekking heeft op meerdere personen of meerdere strafbare feiten, kan de schikking worden getroffen door enkelen van hen of voor enkele van deze strafbare feiten.

[…]”

6. Artikel 382 NPK, met als opschrift „Beslissing van de rechter over de schikking”, bepaalt:

„(1)

De schikking wordt door de openbaar aanklager onmiddellijk na de vaststelling ervan voor de bevoegde rechtbank van eerste aanleg gebracht, op hetzelfde tijdstip als de zaak.

[…]

(5)

De rechtbank kan wijzigingen aan de schikking voorstellen die door de openbaar aanklager en de advocaat worden onderzocht. De beklaagde wordt als laatste gehoord.

[…]

(7)

De rechtbank keurt de schikking goed voor zover zij niet in strijd is met de wet en de goede zeden.

[…]”

7. Artikel 384 NPK draagt het opschrift „Schikking over de afhandeling van de zaak in het kader van een gerechtelijke procedure” en bepaalt:

„(1)

Onder de voorwaarden en volgens de procedure van dit hoofdstuk kan de rechter in eerste aanleg een schikking over de overeengekomen afhandeling van de zaak goedkeuren nadat de gerechtelijke procedure is ingeleid, maar voordat de fase van het gerechtelijk onderzoek is afgesloten.

[…]

(3)

In die gevallen wordt de schikking over de oplegging van een overeengekomen straf pas goedgekeurd nadat alle partijen [in de procedure] hun instemming hebben verleend.”

8. Artikel 384a NPK draagt het opschrift „Beslissing over een schikking met een van de verdachten of voor een van de strafbare feiten” en bepaalt:

„1.

Wanneer na de opening van de gerechtelijke procedure maar vóór de afronding van de fase van het gerechtelijk onderzoek een schikking is getroffen met een van de verdachten of voor een van de strafbare feiten, schorst de rechtbank de behandeling van de zaak.

2.

Binnen zeven dagen na ontvangst van de zaak beslist een andere kamer van de rechtbank over de getroffen schikking.

3.

De in lid 1 bedoelde kamer zet het onderzoek van de zaak voort nadat een beslissing over de schikking is genomen.”

Bevoegdheid van het Hof

23. Volgens vaste rechtspraak is het Hof niet bevoegd om te antwoorden op een prejudiciële vraag wanneer duidelijk is dat de Unierechtelijke bepaling waarvan het Hof om uitlegging wordt verzocht, geen toepassing kan vinden.⁽⁹⁾ Wanneer een juridische situatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, is het Hof niet bevoegd om daarover uitspraak te doen en kunnen de eventueel aangevoerde bepalingen van het Handvest op zichzelf niet de grondslag vormen voor de bevoegdheid van het Hof.⁽¹⁰⁾

24. Wat in de eerste plaats de toepassing van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU betreft, zij eraan herinnerd dat de lidstaten volgens deze bepaling voor de justitiabelen voorzien in de nodige rechtsmiddelen om te zorgen voor daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden. De lidstaten moeten dus een stelsel van beroepsmogelijkheden en procedures tot stand brengen dat een daadwerkelijke rechterlijke toetsing op deze gebieden kan waarborgen. Wat de werkingssfeer van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU betreft, volgt uit de rechtspraak van het Hof dat deze bepaling ziet op de „onder het recht van de Unie vallende gebieden”, ongeacht in welke situatie de lidstaten het Unierecht ten uitvoer brengen in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest.⁽¹¹⁾

25. Artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU is met name van toepassing ten aanzien van iedere nationale instantie die kan worden aangezocht om als rechter te oordelen over vraagstukken die de toepassing of uitlegging van het Unierecht betreffen en dus behoren tot gebieden die onder dat recht vallen. Dat geldt voor de verwijzende rechter, die als Bulgaarse gewone rechterlijke instantie moet oordelen over vraagstukken die verband houden met de toepassing en uitlegging van het Unierecht, en die als „rechterlijke instantie” in de zin van het Unierecht deel uitmaakt van het Bulgaarse stelsel van beroepsmogelijkheden op de „onder het recht van de Unie vallende gebieden” in de zin van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, zodat die rechterlijke instantie moet voldoen aan de vereisten van daadwerkelijke rechtsbescherming. Bovendien zij eraan herinnerd dat de rechterlijke organisatie in de lidstaten weliswaar tot hun eigen bevoegdheid behoort, maar dat dit niet wegneemt dat de lidstaten bij de uitoefening van deze bevoegdheid de verplichtingen moeten nakomen die op hen rusten krachtens het Unierecht en met name krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU.⁽¹²⁾

26. Uit het voorgaande volgt dat het Hof in de onderhavige zaak bevoegd is om artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU uit te leggen.

27. In de tweede plaats wordt de werkingssfeer van het Handvest, wat de handelingen van de lidstaten betreft, omschreven in artikel 51, lid 1, van het Handvest. Daarin staat te lezen dat de bepalingen van het Handvest gericht zijn tot de lidstaten wanneer deze het Unierecht ten uitvoer brengen. Die bepaling bevestigt de vaste rechtspraak van het Hof volgens welke de in de rechtsorde van de Unie gewaarborgde grondrechten toepassing kunnen vinden in alle situaties die door het Unierecht worden beheerst, maar niet daarbuiten.

28. Wat meer bepaald artikel 47 van het Handvest betreft, dat het voorwerp is van het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing, moet worden vastgesteld dat in casu bij de verwijzende rechter een strafprocedure aanhangig is tegen 40 personen, onder wie PT, wegens deelneming aan de activiteiten van een georganiseerde criminele groepering die de distributie van verdovende middelen met het oog op financieel gewin tot doel had, waarbij de betrokkene tevens wordt vervolgd voor het bezit van verdovende middelen met het oog op de distributie ervan.

29. Vast staat dat de genoemde strafbare feiten, die zijn omschreven en strafbaar zijn gesteld in artikel 321, lid 3, punt 2, en artikel 354a, lid 1, van het Bulgaarse wetboek van strafrecht, binnen de werkingssfeer vallen van de kaderbesluiten 2004/757 en 2008/841, waarvan respectievelijk artikel 5 en artikel 4 bepalen dat de lidstaten de nodige maatregelen kunnen nemen om in de in deze kaderbesluiten bedoelde gevallen strafvermindering mogelijk te maken indien de dader afziet van verdere criminele activiteiten op de in die kaderbesluiten bedoelde gebieden en de administratieve of justitiële autoriteiten informatie verstrekt die zij niet op andere wijze hadden kunnen verkrijgen en die hen helpt om met name de andere daders te identificeren of hen voor het gerecht te brengen dan wel om bewijs te vergaren.

30. Kan uit de bovenstaande constatering worden afgeleid – zoals de verwijzende rechter doet – dat de nationale procedureregels over de rechterlijke goedkeuring van een schikking met schuldbekentenis het Unierecht ten uitvoer brengen in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest, zodat de bepalingen van het Handvest behoren te worden toegepast?

31. Deze vraag kan ontkennend worden beantwoord na een redenering naar analogie van de redenering die heeft geleid tot de beschikking van 24 september 2019, Spetsializirana prokuratura (Vermoeden van onschuld) (C‑467/19 PPU, EU:C:2019:776 ), die betrekking had op de uitlegging van artikel 7, lid 4, van richtlijn 2016/343, waarin is bepaald dat „[d]e lidstaten […] hun rechterlijke instanties [mogen] toestaan bij de veroordeling rekening te houden met de bereidheid tot medewerking van verdachten en beklaagden”. In die beschikking heeft het Hof geoordeeld dat deze bepaling aldus moet worden uitgelegd dat het niet regelt of de goedkeuring door een rechter van een schikking over de oplegging van een overeengekomen straf, waarin is voorzien bij de regeling welke in het hoofdgeding aan de orde is en die is getroffen tussen enerzijds een verdachte die wordt vervolgd omdat hij tot een criminele groepering zou behoren, en anderzijds de openbaar aanklager, al dan niet afhankelijk kan worden gesteld van de voorwaarde dat de overige verdachten die worden vervolgd op grond van hun lidmaatschap van deze criminele groepering, ermee instemmen dat die schikking wordt getroffen, een en ander onverminderd de voorafgaande vaststelling dat die richtlijn ratione personae et materiae van toepassing is op het hoofdgeding.

32. In casu zij ten eerste benadrukt dat de kaderbesluiten 2004/757 en 2008/841 onder meer zijn vastgesteld op de grondslag van artikel 31, lid 1, onder e), EU. Daarin was met name bepaald dat het gezamenlijk optreden inzake justitiële samenwerking in strafzaken gericht was op het geleidelijk aannemen van maatregelen tot opstelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van georganiseerde criminaliteit, terrorisme en illegale drugshandel.⁽¹³⁾ In deze kaderbesluiten worden op de grondslag van het huidige artikel 83, lid 1, VWEU, waarbij artikel 31, lid 1, VEU is vervangen, minimumvoorschriften vastgesteld die voortvloeien uit het materiële strafrecht.

33. Geconstateerd dient evenwel te worden dat de nationale regeling in kwestie onder het strafprocesrecht valt en dat geen van de op de grondslag van artikel 82, lid 2, VWEU vastgestelde rechtsinstrumenten van de Unie ter versterking van de rechten van verdachten gedurende de gehele strafprocedure specifiek regelt onder welke voorwaarden een schikking met schuldbekentenis kan worden gesloten tussen de openbaar aanklager en de dader van een strafbaar feit. Volgens vaste rechtspraak onderstelt het begrip „tenuitvoerbrenging van het Unierecht” in de zin van artikel 51 van het Handvest dat er tussen de Unierechtelijke handeling en de nationale maatregel in kwestie een verband bestaat dat verder gaat dan het dicht bij elkaar liggen van de betreffende materies of de indirecte invloed van de ene materie op de andere.⁽¹⁴⁾

34. Ten tweede zij eraan herinnerd dat kaderbesluiten verbindend zijn voor de lidstaten ten aanzien van het te bereiken resultaat, maar dat aan de nationale instanties de bevoegdheid wordt gelaten om vorm en middelen te kiezen.⁽¹⁵⁾ Zoals hierboven is opgemerkt, vormen de kaderbesluiten 2004/757 en 2008/841 slechts instrumenten voor minimumharmonisatie. Derhalve beschikken de lidstaten over een ruime beoordelingsmarge met betrekking tot de tenuitvoerlegging van die teksten in hun nationale recht.⁽¹⁶⁾

35. Ten derde volgt uit de bewoordingen van artikel 5 van kaderbesluit 2004/757 en artikel 4 van kaderbesluit 2008/841 dat deze bepalingen enkel de lidstaten de mogelijkheid bieden om hun justitiële autoriteiten toe te staan om bij de vaststelling van de straf na de erkenning van strafrechtelijke aansprakelijkheid rekening te houden met de medewerking van de verdachten. Aangezien die bepalingen de lidstaten niet verplichten om te waarborgen dat die autoriteiten rekening houden met deze medewerking, verlenen zij geen enkel recht aan een verdachte om een lagere straf te krijgen in geval van samenwerking met de justitiële autoriteiten, bijvoorbeeld door middel van het treffen van een schikking met de openbaar aanklager waarbij die persoon zijn schuld erkent.⁽¹⁷⁾

36. Beklemtoond dient te worden dat het Hof tot de slotsom is gekomen dat de grondrechten van de Unie niet konden worden toegepast in verband met een nationale regeling, omdat de Unievoorschriften op het gebied in kwestie de lidstaten geen specifieke verplichting oplegden voor de in het hoofdgeding aan de orde zijnde situatie.⁽¹⁸⁾

37. Ten vierde zij opgemerkt dat artikel 5 van kaderbesluit 2004/757 en artikel 4 van kaderbesluit 2008/841 preciseringen bevatten over de voorwaarden waaronder de justitiële autoriteiten rekening kunnen houden met de bereidheid van de verdachten om mee te werken, wat in casu de inhoud van dat gedrag betreft. Deze opmerking doet uiteraard niets af aan de vaststelling dat de lidstaten niet verplicht zijn om daarmee rekening te houden. Bovendien – en bovenal – bevatten voormelde bepalingen van de kaderbesluiten 2004/757 en 2008/841 geen enkele aanwijzing over de procedurele voorschriften die de justitiële autoriteiten moeten toepassen wanneer zij rekening houden met de medewerking van de dader van het strafbare feit, ongeacht of het gaat om de erkenning van verzachtende omstandigheden door de rechtsprekende formatie of om het bestaan van een schikking met schuldbekentenis tussen de openbaar aanklager en de betrokkene, eventueel in verschillende fasen van de procedure, dan wel om de inhoud van een dergelijke schikking, het besluitvormingsproces voor de rechterlijke goedkeuring ervan in geval van meervoudige strafvervolging, en de gevolgen ervan. Deze procedurele voorschriften worden uitsluitend vastgesteld in het nationale recht.⁽¹⁹⁾

38. Hieruit volgt dat artikel 5 van kaderbesluit 2004/757 en artikel 4 van kaderbesluit 2008/841 niet regelen of de goedkeuring van een schikking over de oplegging van een overeengekomen straf al dan niet kan worden onderworpen aan een voorwaarde van instemming door de andere verdachten en al dan niet kan worden voorgelegd aan een andere kamer dan die waarbij de zaak aanvankelijk aanhangig was.⁽²⁰⁾ Bij gebreke van tenuitvoerbrenging van het Unierecht in het hoofdgeding kunnen de bepalingen van het Handvest waaraan de verwijzende rechter refereert, niet worden toegepast, zodat het Hof niet bevoegd is om daarover uitspraak te doen.

39. Geconstateerd dient evenwel te worden dat de rechtspraak van het Hof voorbeelden van een minder strikte uitlegging van het begrip „tenuitvoerbrenging van het Unierecht” bevat⁽²¹⁾, waarbij dat begrip inhoudt dat onder meer moet worden nagegaan of de nationale regeling in kwestie ertoe strekt een Unierechtelijke bepaling ten uitvoer te brengen, wat de aard van deze regeling is en of er andere doelstellingen mee worden nagestreefd dan die welke onder het Unierecht vallen, ook al zou die regeling dit recht indirect kunnen beïnvloeden, alsook of er een Unierechtelijke regeling bestaat die specifiek geldt voor deze materie of haar kan beïnvloeden.⁽²²⁾ In het kader van de gecombineerde lezing van artikel 5 van kaderbesluit 2004/757, artikel 4 van kaderbesluit 2008/841 en de aan deze artikelen voorafgaande bepalingen, die betrekking hebben op de noodzaak dat de lidstaten voorzien in doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties⁽²³⁾, kan dus worden betoogd dat de nationale regeling in kwestie ertoe strekt het Unierecht ten uitvoer te brengen en in feite beantwoordt aan dezelfde doelstellingen als die kaderbesluiten, te weten de bestrijding van drugshandel en van de georganiseerde criminaliteit.

40. Het belang van het antwoord op de vraag of de bepalingen van voornoemde handelingen van afgeleid recht van toepassing zijn op de onderhavige zaak en de gevolgen daarvan voor de toepasselijkheid van het Handvest – meer in het bijzonder artikel 47 daarvan – moet echter worden gerelativeerd. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat het feit dat artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU alle lidstaten verplicht te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om op de onder het Unierecht vallende gebieden een daadwerkelijke rechtsbescherming in de zin van met name artikel 47 van het Handvest te waarborgen, met zich meebrengt dat laatstgenoemd artikel naar behoren in aanmerking dient te worden genomen bij de uitlegging van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU.⁽²⁴⁾

Ontvankelijkheid van de prejudiciële vragen

41. Om te beginnen zij eraan herinnerd dat de vragen van de verwijzende rechter over de verenigbaarheid van de nationale regeling meer in het bijzonder betrekking hebben op een tweeledig wettelijk vereiste, namelijk ten eerste de aanwijzing van een andere ad-hockamer dan die waarbij het geding aanvankelijk aanhangig was, met het oog op de goedkeuring van de tijdens de gerechtelijke procedure getroffen schikking tussen de openbaar aanklager en een van de verdachten of met betrekking tot een van de ten laste gelegde strafbare feiten (eerste en derde prejudiciële vraag⁽²⁵⁾), en ten tweede het verkrijgen van de instemming met die schikking van alle procespartijen, en dus van de medeverdachten, als voorwaarde voor de rechterlijke goedkeuring ervan (tweede prejudiciële vraag).

42. Gelet op de relevante rechtspraak van het Hof – meer in het bijzonder zoals deze is geconsolideerd in het arrest Miasto Łowicz – moet worden beklemtoond dat de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure een instrument is voor de samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, dat het Hof in staat stelt om de nationale rechters de elementen voor de uitlegging van het Unierecht te verschaffen die zij nodig hebben om uitspraak te kunnen doen in de bij hen aanhangige gedingen, alsmede dat de rechtvaardiging voor de prejudiciële verwijzing niet gelegen is in het formuleren van rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken, maar in de behoefte aan daadwerkelijke beslechting van een geding. Uit de bewoordingen van artikel 267 VWEU volgt dat de gevraagde prejudiciële beslissing voor de verwijzende rechterlijke instantie „noodzakelijk” moet zijn „voor het wijzen van haar vonnis” in de bij haar aanhangige zaak. Het Hof heeft aldus meermaals in herinnering gebracht dat zowel uit de bewoordingen als uit de opzet van artikel 267 VWEU blijkt dat de prejudiciële procedure met name onderstelt dat daadwerkelijk een geding bij de nationale rechterlijke instantie aanhangig is⁽²⁶⁾, in het kader waarvan deze een beslissing moet geven waarbij rekening kan worden gehouden met de prejudiciële beslissing. Het Hof heeft in een prejudiciële procedure tot taak om de verwijzende rechter bij te staan bij de beslechting van het bij hem aanhangige concrete geding. Bij een dergelijke procedure moet er dus een zodanig verband bestaan tussen dat geding en de Unierechtelijke bepalingen waarvan om uitlegging wordt verzocht, dat deze uitlegging objectief gesproken noodzakelijk is voor de door de verwijzende rechter te geven beslissing.⁽²⁷⁾

43. Uit het arrest Miasto Łowicz volgt dat dit verband direct of indirect kan zijn, naargelang van de drie daarin uiteengezette ontvankelijkheidshypothesen. Het is direct wanneer de nationale rechter het Unierecht waarvan om uitlegging wordt verzocht, dient toe te passen om te bepalen hoe het hoofdgeding ten gronde moet worden beslecht (eerste hypothese). Het is indirect wanneer de prejudiciële beslissing de verwijzende rechter een uitlegging verschaft van de Unierechtelijke procedurevoorschriften die deze rechter bij het wijzen van zijn vonnis moet toepassen (tweede hypothese), of een uitlegging van het Unierecht die hem in staat stelt om procedurele kwesties van nationaal recht op te lossen alvorens uitspraak ten gronde te kunnen doen in het bij hem aanhangige geding (derde hypothese).⁽²⁸⁾ In het arrest Miasto Łowicz heeft het Hof achtereenvolgens de ontvankelijkheid onderzocht van de prejudiciële vragen die waren voorgelegd in het licht van drie onderscheiden en autonome situaties die voldeden aan het noodzakelijkheidscriterium, om vast te stellen dat zij niet-ontvankelijk waren, waarbij het Hof, wat betreft de derde hypothese, het verschil heeft benadrukt met de zaken die hebben geleid tot het arrest A.K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy)⁽²⁹⁾, waarin de aan het Hof gevraagde prejudiciële uitlegging van invloed kon zijn op de vaststelling van de rechter die bevoegd was om ten gronde te oordelen over gedingen die betrekking hebben op het Unierecht.⁽³⁰⁾

44. Op het eerste gezicht kan worden overwogen dat de verwijzende rechter met de door hem aan het Hof voorgelegde prejudiciële vragen en de door hem verzochte uitlegging van het Unierecht, verduidelijking beoogt te verkrijgen over een procedurele kwestie van nationaal recht die hij in limine litis moet oplossen, wat overeenkomt met de derde hypothese. Deze kwestie betreft de bevoegdheid van een ad-hockamer om in de plaats van de verwijzende rechter uitspraak te doen over de goedkeuring van een schikking met schuldbekentenis die is getroffen tussen de openbaar aanklager en een voor die rechter vervolgde persoon.

45. In een recent arrest heeft het Hof in algemene bewoordingen geoordeeld dat prejudiciële vragen die ertoe strekken de verwijzende rechter in staat te stellen in limine litis uitspraak te doen over procedurele kwesties zoals die welke verband houden met zijn eigen bevoegdheid om kennis te nemen van een bij hem aanhangige zaak of, subsidiair, met de rechtsgevolgen die al dan niet moeten worden verbonden aan een rechterlijke beslissing die hem kan beletten de behandeling van die zaak voort te zetten, ontvankelijk zijn op grond van artikel 267 VWEU.⁽³¹⁾ Deze benadering lijkt de procedurele kwestie als zodanig autonoom te maken, in die zin dat zij op zichzelf zou kunnen voldoen aan het noodzakelijkheidscriterium van artikel 267 VWEU. Het Hof heeft weliswaar duidelijk slechts naar twee specifieke gevallen verwezen, maar het eerste lijkt vergelijkbaar te zijn met de kwestie van de bevoegdheid of beter gezegd de onbevoegdheid van de verwijzende rechter – bij wie aanvankelijk een procedure tegen alle medeverdachten aanhangig was – om uitspraak te doen over de goedkeuring van een door een van hen ondertekende schikking met schuldbetekenis.

46. Daarentegen is het vereiste van de unanieme instemming van de medeverdachten een specifiek kenmerk van de goedkeuringsprocedure, dat losstaat van de vraag wie de rechter is aan wie de zaak is voorgelegd, een vaststelling die de niet-ontvankelijkheid van de tweede prejudiciële vraag kan rechtvaardigen. Deze gevolgtrekking kan echter te abstract lijken, aangezien zij leidt tot de loskoppeling van twee elementen die deel uitmaken van hetzelfde mechanisme en die een gelijkwaardige invloed hebben op het verloop van de strafprocedure die is ingeleid bij de verwijzende rechter.

47. Deze vaststelling brengt mij ertoe de relevantie te onderzoeken van de eerste hypothese van ontvankelijkheid die in het arrest Miasto Łowicz wordt genoemd. Dienaangaande merk ik op dat de prejudiciële vragen – zoals de verwijzende rechter op goede gronden opmerkt⁽³²⁾ – betrekking hebben op procedurele problemen die onlosmakelijk verbonden zijn met de door de verwijzende rechter te geven beslissing ten gronde over de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de verdachten en, in voorkomend geval, de oplegging van een sanctie. Benadrukt moet worden dat volgens de verwijzingsbeslissing in de tussen de openbaar aanklager en een verdachte getroffen schikking waarbij laatstgenoemde schuld erkent met betrekking tot de ten laste gelegde feiten en dientengevolge een vooraf overeengekomen straf krijgt opgelegd, alle kwesties worden geregeld waarmee in de uitspraak ten gronde rekening moet worden gehouden, aangezien daarin het door de betrokkene gepleegde strafbare feit en de juridische kwalificatie daarvan alsook de aard en de hoogte van de straf worden vastgesteld.

48. De antwoorden van het Hof over de verenigbaarheid van een nationale regeling tot vaststelling van de voorwaarden voor de rechterlijke goedkeuring van een dergelijke schikking, die volgens de nationale rechter in de plaats moet komen van een beslissing ten gronde, lijken dan ook noodzakelijk om die rechter in staat te stellen uitspraak te doen in de bij hem aanhangige strafzaak. Derhalve blijkt er tussen het hoofdgeding en artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, waarvan om uitlegging wordt verzocht, een zodanig verband te bestaan dat die uitlegging objectief gesproken noodzakelijk is voor de door de verwijzende rechter te geven beslissing ten gronde.

49. Anders dan de Commissie stelt, komt het mij bovendien voor dat in casu is voldaan aan de vereisten van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering, met name aan de vereisten onder c) van dat artikel. De verwijzende rechter heeft namelijk voldoende uiteengezet waarom hij vragen heeft gesteld over de wijze waarop het in artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU bedoelde vereiste van daadwerkelijke rechtsbescherming moet worden uitgelegd in het licht van het feit dat voor de goedkeuring van de schikking met schuldbekentenis als voorwaarde geldt dat de medeverdachten daar unaniem mee instemmen.⁽³³⁾ Zo heeft hij betoogd dat die schikking voor verdachte PT een rechtsmiddel vormt dat hem in staat stelt een lichtere straf te verkrijgen, alsmede dat de noodzaak om die instemming te verkrijgen tot gevolg heeft dat de toegang tot een dergelijk rechtsmiddel onrechtmatig wordt beperkt, wat in strijd is met voornoemd vereiste van daadwerkelijke rechtsbescherming en meer in het bijzonder met het recht op een eerlijk proces.

50. Derhalve kan worden besloten dat het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing ontvankelijk is.

Ten gronde