Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 14 november 2024

Richtlijn 2005/29

3 De overwegingen 7, 11, 13, 14, 17, 18 en 21 van richtlijn 2005/29 luiden als volgt:

„(7) Deze richtlijn betreft handelspraktijken die rechtstreeks verband houden met het beïnvloeden van beslissingen van de consument over transacties met betrekking tot producten. […]

[…]

(11) Het hoge niveau van convergentie dat door de onderlinge afstemming van de nationale bepalingen door deze richtlijn wordt bereikt, zorgt voor een hoog gemeenschappelijk niveau van consumentenbescherming. Deze richtlijn voorziet in één algemeen verbod op oneerlijke handelspraktijken die het economische gedrag van consumenten verstoren. De richtlijn geeft ook regels inzake agressieve handelspraktijken, die momenteel niet op communautair niveau gereglementeerd zijn.

[…]

(13) Om de doelstellingen van de Gemeenschap te kunnen verwezenlijken door belemmeringen voor de interne markt weg te nemen, moeten de bestaande, uiteenlopende algemene bepalingen en rechtsbeginselen van de lidstaten worden vervangen. Het bij deze richtlijn ingestelde ene gemeenschappelijke, algemene verbod geldt voor oneerlijke handelspraktijken die het economische gedrag van consumenten verstoren. Teneinde het consumentenvertrouwen te versterken, dient het algemene verbod evenzeer van toepassing te zijn op oneerlijke handelspraktijken die buiten een contractuele relatie tussen een handelaar en een consument staan of na de sluiting van een contract en gedurende de uitvoering daarvan worden toegepast. Dit algemene verbod wordt verder uitgewerkt in regels betreffende de twee soorten handelspraktijken die veruit het meeste voorkomen, namelijk misleidende handelspraktijken en agressieve handelspraktijken.

(14) Het is wenselijk dat onder misleidende handelspraktijken die praktijken worden verstaan waarbij de consument wordt bedrogen en hem wordt belet een geïnformeerde en dus efficiënte keuze te maken, inclusief misleidende reclame. […] De in deze richtlijn gehanteerde aanpak van volledige harmonisatie belet niet dat de lidstaten in hun nationale wetgeving van bepaalde producten, zoals verzamelobjecten of elektrische apparaten, de hoofdkenmerken specifiëren, die in een uitnodiging tot aankoop niet mogen worden weggelaten. […]

[…]

(17) Met het oog op een grotere rechtszekerheid is het wenselijk te bepalen welke handelspraktijken in alle omstandigheden oneerlijk zijn. Bijlage I bevat daarom een uitputtende lijst van deze praktijken. Alleen deze handelspraktijken worden verondersteld oneerlijk te zijn zonder een individuele toetsing aan het bepaalde in de artikelen 5 tot en met 9. De lijst mag alleen worden aangepast door herziening van deze richtlijn.

(18) Alle consumenten moeten tegen oneerlijke handelspraktijken worden beschermd; het Hof van Justitie heeft het sinds de inwerkingtreding van richtlijn 84/450/EEG [van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake misleidende reclame (PB 1984, L 250, blz. 17)] evenwel noodzakelijk geacht om bij uitspraken in zaken over reclamekwesties na te gaan wat de gevolgen voor een fictieve doorsneeconsument zijn. In overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, en om de uit hoofde van dat beginsel geboden bescherming ook effectief te kunnen toepassen, wordt in deze richtlijn het door het Hof van Justitie ontwikkelde criterium van de gemiddelde – dit wil zeggen redelijk geïnformeerde, omzichtige en oplettende – consument als maatstaf genomen, waarbij eveneens rekening wordt gehouden met maatschappelijke, culturele en taalkundige factoren, maar wordt er tevens voorzien in bepalingen die voorkomen dat wordt geprofiteerd van consumenten die bijzonder vatbaar zijn voor oneerlijke handelspraktijken. […] Het criterium van de gemiddelde consument is geen statistisch criterium. Nationale rechtbanken en autoriteiten moeten, rekening houdend met de jurisprudentie van het Hof van Justitie, hun eigen oordeel volgen om vast te stellen wat de typische reactie van de gemiddelde consument in een bepaald geval is.

[…]

(21) Personen of organisaties die krachtens de nationale wetgeving in dezen een rechtmatig belang hebben, moeten over rechtsmiddelen beschikken om tegen oneerlijke handelspraktijken stappen te ondernemen, hetzij voor een rechterlijke instantie, hetzij bij een administratieve instantie die bevoegd is zelf een uitspraak te doen over een klacht of een passende gerechtelijke procedure in te leiden. Ofschoon de bewijslast op grond van de nationale wetgeving wordt vastgesteld, is het wenselijk om rechterlijke en administratieve autoriteiten de bevoegdheid te geven om van handelaren te verlangen dat zij bewijzen aandragen voor de juistheid van hun feitelijke beweringen.”

4 Artikel 1 („Doel”) van deze richtlijn bepaalt:

„Het doel van deze richtlijn is om bij te dragen aan de goede werking van de interne markt en om een hoog niveau van consumentenbescherming tot stand te brengen door de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake oneerlijke handelspraktijken die de economische belangen van de consumenten schaden, te harmoniseren.”

5 In artikel 2 („Definities”) van die richtlijn is bepaald:

„Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

[…]

1. handelaar: een natuurlijke persoon of rechtspersoon die die handelspraktijken verricht die onder deze richtlijn vallen en die betrekking hebben op zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit, alsook degene die in naam van of voor rekenschap van hem optreedt;

[…]

1. handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten (hierna ‚de handelspraktijken’ genoemd): iedere handeling, omissie, gedraging, voorstelling van zaken of commerciële communicatie, met inbegrip van reclame en marketing, van een handelaar, die rechtstreeks verband houdt met de verkoopbevordering, verkoop of levering van een product aan consumenten;

2. het economische gedrag van consumenten wezenlijk verstoren: een handelspraktijk gebruiken om het vermogen van de consument om een geïnformeerd besluit te nemen merkbaar te beperken, waardoor de consument tot een transactie besluit waartoe hij anders niet had besloten;

[…]

1. ongepaste beïnvloeding: het uitbuiten van een machtspositie ten aanzien van de consument om, zelfs zonder gebruik van of dreiging met fysiek geweld, pressie uit te oefenen op een wijze die het vermogen van de consument om een geïnformeerd besluit te nemen, aanzienlijk beperkt;

2. besluit over een transactie: een door een consument genomen besluit over de vraag of, en, zo ja, hoe en op welke voorwaarden hij een product koopt, geheel of gedeeltelijk betaalt, behoudt of van de hand doet, of een contractueel recht uitoefent in verband met het product, ongeacht of de consument wel of niet tot handelen overgaat;

[…]”

6 In artikel 3 („Toepassingsgebied”) van diezelfde richtlijn is in de leden 4 en 9 het volgende bepaald:

„4.

In geval van strijdigheid tussen de bepalingen van deze richtlijn en andere communautaire voorschriften betreffende specifieke aspecten van oneerlijke handelspraktijken, prevaleren laatstgenoemde voorschriften en zijn deze van toepassing op deze specifieke aspecten.

[…]

9.

Wat ‚financiële diensten’ in de zin van richtlijn 2002/65/EG [van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de richtlijnen 90/619/EEG, 97/7/EG en 98/27/EG van de Raad (PB 2002, L 271, blz. 16)] en onroerend goed betreft, mogen de lidstaten vereisten opleggen die voor het bij deze richtlijn geharmoniseerde gebied strenger of prescriptiever zijn dan de bepalingen van deze richtlijn.”

7 Artikel 4 („Interne markt”) van richtlijn 2005/29 bepaalt:

„De lidstaten mogen geen beperkingen opleggen aan het vrij verrichten van diensten of aan het vrije verkeer van goederen om redenen die vallen binnen het bij deze richtlijn geharmoniseerde gebied.”

8 Artikel 5 („Verbod op oneerlijke handelspraktijken”) van deze richtlijn, dat staat in hoofdstuk 2 („Oneerlijke handelspraktijken”), luidt als volgt:

„1.

Oneerlijke handelspraktijken zijn verboden.

2.

Een handelspraktijk is oneerlijk wanneer zij:

1. in strijd is met de vereisten van professionele toewijding,

   en

2. het economische gedrag van de gemiddelde consument die zij bereikt of op wie zij gericht is of, indien zij op een bepaalde groep consumenten gericht is, het economische gedrag van het gemiddelde lid van deze groep, met betrekking tot het product wezenlijk verstoort of kan verstoren.

[…]

4.

Meer in het bijzonder zijn handelspraktijken oneerlijk die:

1. misleidend zijn in de zin van de artikelen 6 en 7,

   of

2. agressief zijn in de zin van de artikelen 8 en 9.

5.

Bijlage I bevat de lijst van handelspraktijken die onder alle omstandigheden als oneerlijk worden beschouwd. Deze lijst is van toepassing in alle lidstaten en mag alleen worden aangepast door wijziging van deze richtlijn.”

9 Deel 1 („Misleidende handelspraktijken”) van dit hoofdstuk 2 bevat de artikelen 6 en 7 van die richtlijn. Artikel 6 („Misleidende handelingen”) bepaalt in lid 1, onder e):

„Als misleidend wordt beschouwd een handelspraktijk die gepaard gaat met onjuiste informatie en derhalve op onwaarheden berust of, zelfs als de informatie feitelijk correct is, de gemiddelde consument op enigerlei wijze, inclusief door de algemene presentatie, bedriegt of kan bedriegen ten aanzien van een of meer van de volgende elementen, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen:

[…]

1. de noodzaak van een dienst, […]”.

10 In artikel 7 („Misleidende omissies”) van diezelfde richtlijn is in de leden 1 en 2 het volgende bepaald:

„1.

Als misleidende omissie wordt beschouwd een handelspraktijk die in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden en de beperkingen van het communicatiemedium in aanmerking genomen, essentiële informatie welke de gemiddelde consument, naargelang de context, nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, weglaat en die de gemiddelde consument ertoe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.

2.

Als misleidende omissie wordt voorts beschouwd een handelspraktijk die essentiële informatie als bedoeld in lid 1, rekening houdend met de in dat lid geschetste details, verborgen houdt, op onduidelijke, onbegrijpelijke, dubbelzinnige wijze dan wel laattijdig verstrekt, of het commerciële oogmerk, indien dit niet reeds duidelijk uit de context blijkt, niet laat blijken, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen.”

11 Deel 2 („Agressieve handelspraktijken”) van hoofdstuk 2 van richtlijn 2005/29 bevat de artikelen 8 en 9 van die richtlijn.

12 Artikel 8 („Agressieve handelspraktijken”) van die richtlijn luidt als volgt:

„Als agressief wordt beschouwd een handelspraktijk die, in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden in aanmerking genomen, door intimidatie, dwang, inclusief het gebruik van lichamelijk geweld, of ongepaste beïnvloeding, de keuzevrijheid of de vrijheid van handelen van de gemiddelde consument met betrekking tot het product aanzienlijk beperkt of kan beperken, waardoor hij ertoe wordt gebracht of kan worden gebracht over een transactie een besluit te nemen dat hij anders niet had genomen.”

13 Artikel 9 („Gebruik van intimidatie, dwang of ongepaste beïnvloeding”) van diezelfde richtlijn bepaalt:

„Om te bepalen of er bij een handelspraktijk gebruik wordt gemaakt van intimidatie, dwang, inclusief lichamelijk geweld, of ongepaste beïnvloeding, wordt rekening gehouden met:

1. het tijdstip, de plaats, de aard en de persistentie van de handelspraktijk;

2. het gebruik van dreigende of grove taal of gedragingen;

3. het uitbuiten door de handelaar van bepaalde tegenslagen of omstandigheden die zo ernstig zijn dat zij het beoordelingsvermogen van de consument kunnen beperken, hetgeen de handelaar bekend is, met het oogmerk het besluit van de consument met betrekking tot het product te beïnvloeden;

4. door de handelaar opgelegde, kosten met zich meebrengende of bovenmatige niet-contractuele belemmeringen ten aanzien van rechten die de consument uit hoofde van het contract wil uitoefenen, waaronder het recht om het contract te beëindigen of een ander product of een andere handelaar te kiezen;

5. het dreigen met maatregelen die wettelijk niet kunnen worden genomen.”

14 Artikel 11 („Handhaving”) van diezelfde richtlijn bepaalt in lid 1, eerste alinea, het volgende:

„De lidstaten zorgen voor de invoering van passende en doeltreffende middelen ter bestrijding van oneerlijke handelspraktijken, zodat de naleving van deze richtlijn in het belang van de consumenten kan worden afgedwongen.”

15 In bijlage I („Handelspraktijken die onder alle omstandigheden als oneerlijk worden beschouwd”) bij richtlijn 2005/29 worden in de punten 24 tot en met 31 de „agressieve handelspraktijken” opgesomd en als volgt omschreven:

• De indruk geven dat de consument het pand niet mag verlaten alvorens er een overeenkomst is opgesteld.

• De consument thuis opzoeken en zijn verzoek om weg te gaan of niet meer terug te komen, negeren, behalve indien, en voor zover gerechtvaardigd volgens de nationale wetgeving, wordt beoogd een contractuele verplichting te doen naleven.

• Hardnekkig en ongewenst aandringen per telefoon, fax, e-mail of andere afstandsmedia behalve indien er, voor zover gerechtvaardigd volgens de nationale wetgeving, wordt beoogd een contractuele verplichting te doen naleven. Dit doet geen afbreuk aan artikel 10 van richtlijn 97/7/EG [van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (PB 1997, L 144, blz. 19)] en [aan richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31) en richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB 2002, L 201, blz. 37)].

• Een consument die op grond van een verzekeringspolis een vordering indient, om documenten vragen die redelijkerwijs niet relevant kunnen worden geacht om de geldigheid van de vordering te beoordelen, dan wel systematisch weigeren antwoord te geven op daaromtrent gevoerde correspondentie met de bedoeling de consument ervan te weerhouden zijn contractuele rechten uit te oefenen.

• Kinderen er in reclame rechtstreeks toe aanzetten om geadverteerde producten te kopen of om hun ouders of andere volwassenen ertoe over te halen die producten voor hen te kopen. Deze bepaling laat artikel 16 van richtlijn 89/552/EEG [van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB 1989, L 298, blz. 23)] onverlet.

• Vragen om onmiddellijke dan wel uitgestelde betaling of om terugzending of bewaring van producten die de handelaar heeft geleverd, maar waar de consument niet om heeft gevraagd, tenzij het product een vervangingsgoed is zoals bedoeld in artikel 7, lid 3, van richtlijn 97/7/EG (niet-gevraagde leveringen).

• De consument uitdrukkelijk meedelen dat, als hij het product of de dienst niet koopt, de baan of de bestaansmiddelen van de handelaar in het gedrang komen.

• De bedrieglijke indruk wekken dat de consument al een prijs heeft gewonnen of zal winnen dan wel door een bepaalde handeling te verrichten een prijs zal winnen of een ander soortgelijk voordeel zal behalen, als er in feite:

  • geen sprake is van een prijs of een ander soortgelijk voordeel,

    dan wel

  • als het ondernemen van stappen om in aanmerking te kunnen komen voor de prijs of voor een ander soortgelijk voordeel afhankelijk is van de betaling van een bedrag door de consument of indien daaraan voor hem kosten zijn verbonden.”

Richtlijn 2016/97

16 Artikel 24 („Koppelverkoop”) van richtlijn 2016/97 bepaalt in de leden 3 en 7 het volgende:

„3.

Indien een verzekeringsproduct een nevenproduct is bij een goed dat of dienst die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, biedt de verzekeringsdistributeur de klant de mogelijkheid om het goed of de dienst afzonderlijk aan te schaffen. Dit lid is niet van toepassing indien een verzekeringsproduct een nevenproduct is bij een beleggingsdienst of -activiteit als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 2, van richtlijn 2014/65/EU [van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende markten voor financiële instrumenten en tot wijziging van richtlijn 2002/92/EG en richtlijn 2011/61/EU (PB 2014, L 173, blz. 349)], een kredietovereenkomst als gedefinieerd in artikel 4, punt 3, van richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad [van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 60, blz. 34)], of een betaalrekening als gedefinieerd in artikel 2, punt 3, van richtlijn 2014/92/EU van het Europees Parlement en de Raad [van 23 juli 2014 betreffende de vergelijkbaarheid van de in verband met betaalrekeningen aangerekende vergoedingen, het overstappen naar een andere betaalrekening en de toegang tot betaalrekeningen met basisfuncties (PB 2014, L 257, blz. 214)].

[…]

7.

De lidstaten mogen strengere bijkomende maatregelen aannemen of handhaven of in individuele gevallen ingrijpen om de verkoop van een verzekering samen met een nevendienst of -product die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, te verbieden wanneer zij kunnen aantonen dat deze praktijken nadelig zijn voor de consument.”

Consumentenwetboek

17 Artikel 20 van decreto legislativo n. 206, recante codice del consumo a norma dell’articolo 7 della legge di 29 luglio 2003, n. 229 (wetsbesluit nr. 206 tot vaststelling van het consumentenwetboek op grond van artikel 7 van wet nr. 229 van 29 juli 2003) van 6 september 2005 (gewoon supplement bij GURI nr. 235 van 8 oktober 2005; hierna: „consumentenwetboek”), waarbij richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29) is omgezet in nationaal recht, bepaalt:

„Een handelspraktijk is oneerlijk wanneer zij in strijd is met de vereisten van professionele toewijding en zij het economische gedrag van de gemiddelde consument die zij bereikt of op wie zij gericht is, of, indien zij op een bepaalde groep consumenten gericht is, het economische gedrag van het gemiddelde lid van deze groep, met betrekking tot het product wezenlijk verstoort of kan verstoren.”

18 Artikel 24 („Agressieve handelspraktijken”) van dit wetboek, dat de in artikel 8 van richtlijn 2005/29 opgenomen voorschriften omzet in nationaal recht, is als volgt verwoord:

„1.

Als agressief wordt beschouwd een handelspraktijk die, in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden in aanmerking genomen, door intimidatie, dwang, inclusief het gebruik van lichamelijk geweld, of ongepaste beïnvloeding, de keuzevrijheid of de vrijheid van handelen van de gemiddelde consument met betrekking tot het product aanzienlijk beperkt of kan beperken, waardoor hij ertoe wordt gebracht of kan worden gebracht over een transactie een besluit te nemen dat hij anders niet had genomen.

[…]”

Wetsbesluit nr. 209 van 7 september 2005

19 In artikel 120 quinquies („Koppelverkoop”) van decreto legislativo n. 209 – codice delle assicurazioni private (wetsbesluit nr. 209 houdende het wetboek particuliere verzekeringen) van 7 september 2005 (gewoon supplement bij GURI nr. 239 van 13 oktober 2005) is bepaald:

„1.

Wanneer een verzekeringsdistributeur een verzekeringsproduct aanbiedt samen met een nevenproduct dat of -dienst die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, deelt hij de wederpartij mee of de verschillende componenten van het pakket afzonderlijk kunnen worden gekocht en verstrekt hij een adequate beschrijving van de verschillende componenten van de overeenkomst of het pakket, alsmede afzonderlijke informatie over de kosten en lasten van elke component.

2.

In het in lid 1 bedoelde geval en indien het risico of de verzekeringsdekking die uit de aan een wederpartij aangeboden overeenkomst of het hem aangeboden pakket voortvloeien, verschillen van het risico of de dekking die aan de verschillende componenten afzonderlijk verbonden zijn, geeft de verzekeringsdistributeur een adequate beschrijving van de verschillende componenten van de overeenkomst of het pakket en van de wijze waarop de interactie ervan het risico en de verzekeringsdekking wijzigt.

3.

Indien een verzekeringsproduct een nevenproduct is bij een goed dat of dienst die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, biedt de verzekeringsdistributeur de wederpartij de mogelijkheid om het goed of de dienst afzonderlijk aan te schaffen. Dit lid is niet van toepassing als het verzekeringsproduct een aanvulling is op een beleggingsdienst of -activiteit in de zin van artikel 1, lid 5, van de gecoördineerde tekst van de wetten inzake financiële intermediairs, op een kredietovereenkomst in de zin van artikel 120 quinquies, lid 1, onder c), van de gecoördineerde tekst van de wetten inzake het bank- en kredietwezen of op een betaalrekening in de zin van artikel 126 decies van laatstgenoemde regeling.

4.

In de in de leden 1 en 3 bedoelde gevallen deelt de distributeur van verzekeringsproducten de wederpartij mee waarom het verzekeringsproduct dat deel uitmaakt van het totaalpakket of van dezelfde overeenkomst, geschikt wordt geacht om aan diens behoeften en verlangens te voldoen.

5.

In de in de leden 1 en 3 bedoelde gevallen kan het [Istituto per la vigilanza sulle assicurazioni (IVASS) (toezichthoudende autoriteit voor het verzekeringswezen, Italië)], met het oog op de bescherming van de verzekerden, met betrekking tot de activiteit van verzekeringsdistributie de voorlopige maatregelen en verbodsmaatregelen toepassen waarin dit wetboek voorziet, met inbegrip van de bevoegdheid om de verkoop van een verzekering, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, samen met een andere dienst of een ander product dan een verzekering te verbieden, ongeacht of de verzekering dan wel het andere product of de andere dienst een nevenactiviteit is, wanneer deze praktijk nadelig is voor de consument. In het geval van verzekeringsbeleggingsproducten worden deze bevoegdheden uitgeoefend door IVASS en de [Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (nationale commissie voor het vennootschaps- en beurswezen, Italië)] naargelang van hun respectieve bevoegdheden.

6.

De bepalingen van dit artikel zijn niet van toepassing op de distributie van verzekeringsproducten die andere soorten risico’s dekken.

7.

De huidige bepalingen laten de eventuele toepassing van de bepalingen van het consumentenwetboek, onverlet […].”

Ontvankelijkheid

34 Volgens Compass Banca is de eerste vraag niet-ontvankelijk omdat in deze vraag de definitie van het begrip „gemiddelde consument” afwijkt van de doorgaans gebruikte definitie omdat deze het risico van cognitieve beïnvloeding van de consument in aanmerking neemt, wat de vraag hypothetisch maakt. Aangezien de bestreden besluiten in het hoofdgeding zijn vastgesteld op grond van de nationale bepalingen waarbij artikel 8 van richtlijn 2005/29 en niet artikel 6 ervan is omgezet, is het immers niet relevant om een dergelijk risico in aanmerking te nemen.

35 In dit verband zij eraan herinnerd dat het volgens vaste rechtspraak, in het kader van de in artikel 267 VWEU geregelde samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, uitsluitend een zaak is van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt, te beoordelen. Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van het Unierecht, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden [arrest van 7 februari 2023, Confédération paysanne e.a. (Willekeurige in-vitromutagenese), C‑688/21, EU:C:2023:75, punt 32 ].

36 Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechterlijke instantie wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, het vraagstuk van hypothetische aard is, of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord te geven op de gestelde vragen [arrest van 7 februari 2023, Confédération paysanne e.a. (Willekeurige in-vitromutagenese), C‑688/21, EU:C:2023:75, punt 33 ].

37 Met zijn eerste vraag verzoekt de verwijzende rechter het Hof om het begrip „gemiddelde consument” uit te leggen teneinde te bepalen of een vorm van „framing” die bestaat in het gelijktijdig aanbieden van een persoonlijke lening en een niet aan die lening verwant verzekeringsproduct, zonder de consument een bedenktijd te geven tussen de datums van de ondertekening van de overeenkomsten voor deze aanbiedingen, wat, wegens een vertekening door framing, een gemiddelde consument de indruk kan geven dat hij verplicht is om op deze twee aanbiedingen in te gaan (hierna: „framing”), aldus moet worden opgevat dat dit een agressieve handelspraktijk is in de zin van met name de artikelen 8 en 9 van richtlijn 2005/29 en dus oneerlijk is in de zin van artikel 5 van deze richtlijn.

38 Om te bepalen of een handelspraktijk „agressief” is in de zin van die richtlijn, verwijst artikel 8 ervan uitdrukkelijk naar het begrip „gemiddelde consument”.

39 Bijgevolg blijkt niet dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht kennelijk geen enkel verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of dat het door de verwijzende rechter opgeworpen vraagstuk van hypothetische aard is. Bovendien beschikt het Hof over alle noodzakelijke feitelijke en juridische gegevens om een zinvol antwoord te geven op de eerste vraag.

40 Hieruit volgt dat de eerste vraag ontvankelijk is.

Ten gronde

41 Vooraf moet in herinnering worden gebracht dat het, volgens vaste rechtspraak, in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, de taak is van het Hof om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof de voorgelegde vraag indien nodig te herformuleren (arrest van 8 september 2022, IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, punt 22 ).

42 In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de verwijzende rechter met zijn eerste vraag wenst te vernemen of, voor de uitlegging van het begrip „gemiddelde consument” in de zin van richtlijn 2005/29, met name artikel 8, niet enkel moet worden uitgegaan van de „homo economicus”, te weten in wezen een economische actor die in zijn besluitvorming perfect rationeel is, maar evenzeer van de meest recente onderzoeken betreffende de theorie van de „beperkte rationaliteit”, volgens welke de besluitvaardigheid van een consument „wordt beperkt door de grenzen die aan de cognitieve capaciteit worden gesteld door het aantal ontvangen stimuli, het vermogen om de aandacht erbij te houden en het vermogen om alle ontvangen informatie in het geheugen vast te houden”.

43 In deze omstandigheden dient te worden opgemerkt dat de verwijzende rechter met zijn eerste vraag in wezen wenst te vernemen of richtlijn 2005/29 aldus moet worden uitgelegd dat het begrip „gemiddelde consument” in de zin van deze richtlijn niet enkel moet worden gedefinieerd door uit te gaan van een consument die normaal geïnformeerd en redelijk omzichtig en oplettend is, maar tevens door rekening te houden met het feit dat de besluitvaardigheid van een individu wordt verstoord door vormen van dwang, zoals cognitieve vertekeningen.

44 Vooraf moet eraan worden herinnerd dat artikel 5, lid 2, van richtlijn 2005/29 verwijst naar het begrip „gemiddelde consument” om te bepalen of een handelspraktijk die in strijd is met de vereisten van professionele toewijding, genoeg effect teweegbrengt om het verbod ervan als oneerlijke handelspraktijk te rechtvaardigen dan wel of zij, aangezien zij waarschijnlijk slechts zeer lichtgelovige of naïeve consumenten zal kunnen misleiden, niet onder dat verbod valt.

45 Ditzelfde begrip is ook overgenomen in de artikelen 6 tot en met 8 van deze richtlijn die, zoals blijkt uit artikel 5, lid 4, van die richtlijn, verduidelijken hoe de twee in artikel 5, lid 2, van die richtlijn geformuleerde criteria om een praktijk als oneerlijk aan te merken van toepassing zijn op bepaalde specifieke vormen van oneerlijke handelspraktijken.

46 Met betrekking tot de uitlegging die aan dit begrip moet worden gegeven, volgt uit overweging 18 van diezelfde richtlijn dat, hoewel alle consumenten tegen oneerlijke handelspraktijken moeten worden beschermd, het Hof in zaken over reclamekwesties sinds de inwerkingtreding van richtlijn 84/450 heeft geoordeeld dat moet worden nagegaan wat de gevolgen zijn van handelspraktijken voor een „fictieve doorsneeconsument”.

47 Uit diezelfde overweging volgt tevens dat in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, en om de uit hoofde van dat beginsel geboden bescherming ook effectief te kunnen toepassen, in richtlijn 2005/29 het criterium van de gemiddelde – dit wil zeggen redelijk geïnformeerde, omzichtige en oplettende – consument als maatstaf wordt genomen, waarbij eveneens rekening wordt gehouden met maatschappelijke, culturele en taalkundige factoren.

48 Hieruit volgt, zoals het Hof heeft geoordeeld in de context van richtlijn 93/13, dat deze verwijzing naar de gemiddelde consument een objectief criterium vormt en dat het begrip „gemiddelde consument” losstaat van de concrete kennis waarover de betrokkene kan beschikken of van de informatie waarover die persoon werkelijk beschikt. Bovendien voldoet noch een consument die slechter geïnformeerd is dan de gemiddelde consument, noch een consument die beter geïnformeerd is dan de gemiddelde consument aan dit objectieve criterium [zie in die zin arrest van 21 september 2023, mBank (Pools register van oneerlijk bevonden bedingen), C‑139/22, EU:C:2023:692, punten 60, 61 en 66].

49 In dat verband dient in herinnering te worden gebracht dat richtlijn 2005/29 ertoe strekt een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen door de onderlinge afstemming van de bepalingen van de lidstaten inzake oneerlijke handelspraktijken die de economische belangen van consumenten aantasten (arrest van 19 december 2013, Trento Sviluppo en Centrale Adriatica, C‑281/12, EU:C:2013:859, punt 31 ). Deze doelstelling wordt bevestigd door de overwegingen 7, 11, 13 en 14 van deze richtlijn volgens welke handelspraktijken die rechtstreeks verband houden met het beïnvloeden van beslissingen van de consument, die hun economische gedrag verstoren of die hun beletten een geïnformeerde en dus efficiënte keuze te maken, verboden zijn.

50 Voorts verduidelijkt overweging 18 van deze richtlijn weliswaar het begrip „gemiddelde consument”, doch volgt uit die overweging ook dat dit begrip niet statisch is en dat de nationale rechtbanken en autoriteiten, rekening houdend met de jurisprudentie van het Hof, hun eigen oordeel moeten volgen om vast te stellen wat de typische reactie van de gemiddelde consument in een bepaald geval is.

51 Bijgevolg mag, zoals de advocaat-generaal in punt 40 van zijn conclusie in wezen heeft opgemerkt, de vaststelling van de reactie van de gemiddelde consument met betrekking tot een bepaalde handelspraktijk, dus geen louter theoretische aangelegenheid zijn. Ook realistischere overwegingen moeten in aanmerking worden genomen, voor zover deze verenigbaar zijn met de in overweging 18 van richtlijn 2005/29 weergegeven verduidelijkingen van dit begrip.

52 Volgens die overweging is de gemiddelde consument, ten eerste, normaal geïnformeerd en, ten tweede, redelijk omzichtig en oplettend. Aangezien het overeenkomstig artikel 7 van richtlijn 2005/29 echter de verantwoordelijkheid van de handelaar is om de consumenten de wezenlijke informatie te verstrekken die zij, gelet op de context, nodig hebben om hun beslissing te nemen, moet deze „normalee geïnformeerdheid” van de gemiddelde consument aldus worden begrepen dat zij betrekking heeft op informatie waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat die bij elke consument bekend is, gelet op de relevante maatschappelijke, culturele en taalkundige factoren, en niet op informatie die specifiek is voor de transactie in kwestie. Bijgevolg sluit die redelijke geïnformeerdheid niet uit dat een handelspraktijk het economische gedrag van deze fictieve consument aanzienlijk kan verstoren omdat die consument niet over alle informatie beschikt.

53 Evenzo sluit het feit dat het begrip „gemiddelde consument” moet worden begrepen op basis van een „redelijk omzichtige en oplettende” consument niet uit dat rekening wordt gehouden met de invloed die cognitieve vertekeningen op de gemiddelde consument kunnen hebben, voor zover wordt aangetoond dat een dergelijke vertekening een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende persoon in zodanige mate kan raken dat zijn gedrag daardoor wezenlijk zou worden verstoord.

54 Overigens heeft het Hof er reeds op gewezen dat een gemiddelde consument kan worden bedrogen en dat hij bijgevolg zijn commerciële keuzes niet met kennis van zaken of doeltreffend kan maken (zie in die zin arrest van 19 december 2013, Trento Sviluppo en Centrale Adriatica, C‑281/12, EU:C:2013:859, punten 34 en 38 ).

55 Voorts heeft het Hof op het gebied van Uniemerken geoordeeld dat er rekening mee dient te worden gehouden dat het aandachtsniveau van de gemiddelde consument kan variëren naargelang van het soort waren of diensten waarom het gaat (zie in die zin arrest van 22 juni 1999, Lloyd Schuhfabrik Meyer, C‑342/97, EU:C:1999:323, punten 25 en 26 ).

56 Bovendien heeft het Hof reeds de mogelijkheid gehad om vast te stellen dat aan de gemiddelde consument mogelijkerwijs een verkeerd beeld van de informatie is voorgeschoteld (zie in die zin arrest van 26 oktober 2016, Canal Digital Danmark, C‑611/14, EU:C:2016:800, punten 40 en 41 ) en dat het onwaarschijnlijk is dat de gemiddelde consument op bepaalde gebieden de technische expertise heeft om alle elementen van een aanbod te begrijpen om een volledig rationele keuze te kunnen maken (zie in die zin arrest van 13 september 2018, Wind Tre en Vodafone Italia, C‑54/17 en C‑55/17, EU:C:2018:710, punten 50‑52 ).

57 Hoewel de besluitvaardigheid van een consument kan worden aangetast door vormen van dwang, zoals cognitieve vertekeningen, betekent dit echter nog niet dat noodzakelijkerwijs moet worden aangenomen dat elk risico van cognitieve vertekening door een handelspraktijk onvermijdelijk tot gevolg heeft dat het gedrag van die fictieve consument wezenlijk wordt verstoord. Daartoe moet ook nog worden aangetoond dat, in de bijzondere omstandigheden van een specifiek geval, een dergelijke praktijk de instemming van een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende persoon op zodanige wijze kan beïnvloeden dat zijn gedrag daarmee wezenlijk wordt verstoord.

58 Het staat namelijk in elk geval aan de nationale rechterlijke instanties om vast te stellen wat de typische reactie van de gemiddelde consument in een bepaald geval is (zie in die zin arrest van 26 oktober 2016, Canal Digital Danmark, C‑611/14, EU:C:2016:800, punt 39 ).

59 Gelet op een en ander dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat richtlijn 2005/29 aldus moet worden uitgelegd dat het begrip „gemiddelde consument” in de zin van deze richtlijn moet worden gedefinieerd door uit te gaan van een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende consument. Een dergelijke definitie sluit echter niet uit dat de besluitvaardigheid van een persoon kan worden verstoord door vormen van dwang, zoals cognitieve vertekeningen.