Arrest van het Gerecht (Vierde kamer – uitgebreid) van 19 november 2025

Eerste middel: schending van de procedureregels voor de beoordeling van een gekwalificeerde deelneming

30 Verzoekster heeft het eerste middel opgesplitst in drie onderdelen, waarvan het eerste is ontleend aan het ontbreken van een ontvangstbevestiging van de kennisgeving van de voorgenomen verwerving, het tweede aan het ontbreken van een kennisgeving van het bestreden besluit en het derde aan het verstrijken van de beoordelingsperiode.

Tweede middel: schending van het recht om te worden gehoord en niet-nakoming van de motiveringsplicht

136 Verzoekster heeft haar tweede middel opgesplitst in twee onderdelen, waarvan het eerste is ontleend aan schending van haar recht om te worden gehoord en het tweede aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

Derde middel: geen onderzoek van de relevante feiten en niet-nakoming van de verplichting om het bestreden besluit uitsluitend op een voldoende solide feitelijke grondslag vast te stellen

188 Verzoekster betoogt dat de ECB de feiten waarop zij het bestreden besluit heeft gebaseerd, niet zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht, en betwist de juistheid ervan.

189 Verzoekster meent dat de ECB ten onrechte rekening heeft gehouden met de door BaFin in 2019 gevoerde toezichtprocedure met betrekking tot de geschiktheid van haar echtgenoot om zijn stemrechten in het doelwit uit te oefenen. Volgens haar had de ECB de juistheid van de bevindingen van BaFin moeten nagaan en daarbij rekening moeten houden met het feit dat haar echtgenoot na zeven jaar onderzoek naar vermeende belastingfraude niet was veroordeeld, en met name met het vonnis van het Landgericht Bonn (rechter in eerste aanleg Bonn, Duitsland) van 13 december 2022, waarbij werd vastgesteld dat er onvoldoende bewijs was van zijn doelbewuste deelname aan belastingfraude.

190 De conclusies van de ECB betreffende het gecoördineerde optreden van de aandeelhouders van Warburg Gruppe en de opname van de doelwitten in een netwerk van ondernemingen berusten op achterhaalde informatie, ondanks dat verzoekster de ECB tijdens de bestuurlijke procedure erop had gewezen dat de informatie waarover zij beschikte niet langer actueel was. Verzoekster voegt daaraan toe dat de gezamenlijke kennisgeving van het fusievoorstel tussen Warburg Gruppe en het doelwit, waarnaar voor het eerst in de afzonderlijke beoordelingsnota wordt verwezen, valt te verklaren door het feit dat de aandeelhouders van Warburg Gruppe in onderling overleg handelen in het kader van die specifieke transactie, maar dat daaruit niet kan worden afgeleid dat zij principieel in onderling overleg handelen. Zij wijst er ook op dat het SREP-besluit van 2021 geen rekening hield met de door het doelwit uit te voeren toezichtmaatregelen en dat het SREP-besluit van 2022 ten tijde van het bestreden besluit nog niet was vastgesteld.

191 De ECB wijst verzoeksters stellingen van de hand.

192 Vooraf dient te worden opgemerkt dat het bestreden besluit een handeling betreft die ter zake van het prudentieel toezicht op een kredietinstelling is vastgesteld door de ECB, die daarbij over een ruime beoordelingsmarge beschikt aangezien zij, zoals in overweging 55 van de GTM-verordening is vermeld, als gevolg van de aan haar opgedragen toezichttaken in belangrijke mate verantwoordelijk is voor het waarborgen van de financiële stabiliteit in de Unie en voor een zo doeltreffend en evenredig mogelijk gebruik van haar toezichtbevoegdheden (zie in die zin arrest van 8 mei 2019, Landeskreditbank Baden-Württemberg/ECB, C‑450/17 P, EU:C:2019:372, punt 86 ).

193 De ruime beoordelingsmarge van de ECB vloeit ook voort uit het feit dat het bestreden besluit de beoordeling van ingewikkelde economische en financiële feiten en omstandigheden impliceert (zie in die zin en naar analogie arresten van 10 november 2022, Commissie/Valencia Club de Fútbol, C‑211/20 P, EU:C:2022:862, punt 34 , en  22 juni 2023, Duitsland en Estland/Pharma Mar en Commissie, C‑6/21 P en C‑16/21 P, EU:C:2023:502, punt 52 ).

194 Derhalve mag de door de Unierechter te verrichten rechterlijke toetsing van de gegrondheid van de motivering van een besluit als het bestreden besluit er niet toe leiden dat hij zijn eigen beoordeling in de plaats stelt van die van de ECB, maar dient hij na te gaan of dat besluit niet op feitelijk onjuiste gegevens berust en geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting, een kennelijk onjuiste beoordeling of misbruik van bevoegdheid (zie in die zin arresten van 2 september 2021, EPSU/Commissie, C‑928/19 P, EU:C:2021:656, punt 96 , en  4 mei 2023, ECB/Crédit Lyonnais, C‑389/21 P, EU:C:2023:368, punt 55 ).

195 De Unierechter dient niet enkel de materiële juistheid van de aangevoerde bewijselementen en de betrouwbaarheid en de samenhang daarvan te controleren, maar moet ook nagaan of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen (arrest van 4 mei 2023, ECB/Crédit lyonnais, C‑389/21 P, EU:C:2023:368, punt 56 ).

196 Wanneer een instelling over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt, is de inachtneming van de procedurele waarborgen, waaronder de verplichting van deze instelling om alle relevante elementen van de betrokken situatie zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, immers van fundamenteel belang (arrest van 4 mei 2023, ECB/Crédit lyonnais, C‑389/21 P, EU:C:2023:368, punt 57 ).

197 In casu betwist verzoekster de juistheid van de feiten die de ECB in aanmerking heeft genomen bij het onderzoek van de reputatie van haar echtgenoot en voert zij ook aan dat het bestaan van een gecoördineerd optreden tussen de aandeelhouders van Warburg Gruppe en de opname van de doelwitten in een netwerk van ondernemingen berust op achterhaalde informatie.

198 Wat verzoeksters eerste grief betreft, wordt er in het bestreden besluit op gewezen dat de ECB vanwege de herbeoordelingsprocedure die BaFin in 2019 ten aanzien van verzoeksters echtgenoot had gevoerd, „zeer ernstige twijfels” had over diens reputatie.

199 In het kader van die in 2019 gevoerde procedure had BaFin toezichtmaatregelen aan verzoeksters echtgenoot willen opleggen met het oog op beperking van diens invloed op het doelwit. Gelet op de door hem aangegane verbintenissen, heeft zij dat uiteindelijk niet gedaan. BaFin heeft daarmee niet afgedaan aan haar analyse met betrekking tot de invloed van verzoeksters echtgenoot op het doelwit.

200 Zoals de ECB in het bestreden besluit bovendien aanvoert, blijkt uit het voornemen van BaFin om de in punt 9 hierboven genoemde oplossing van delegatie van de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe aan twee gemachtigden te handhaven, zelfs na de eventuele uitvoering van de voorgenomen verwerving, dat BaFin in haar analyse ten aanzien van verzoeksters echtgenoot consistent is gebleven, ook tijdens de beoordelingsperiode.

201 In punt 1.8 van het bestreden besluit wordt er ter herinnering aan de feiten voorts op gewezen dat ook in het door BaFin vastgestelde SREP-besluit van 2021 is vastgesteld dat de middellijke eigenaren van het doelwit ongeschikt waren en invloed bleven uitoefenen op het doelwit, ondanks de nakoming van de verbintenissen die verzoeksters echtgenoot jegens BaFin was aangegaan. Het doelwit kreeg daarom een score van 4 (wat overeenkomt met de laagste score die in dit kader kan worden toegekend). Dit SREP-besluit, dat bij gebreke van beroep onherroepelijk is geworden, bevestigt de analyse dat verzoeksters echtgenoot geen goede reputatie had. Zoals de ECB in haar schriftelijke stukken uiteenzet, vloeide dit besluit voort uit de meest recente prudentiële beoordeling van het doelwit die tijdens de beoordelingsfase beschikbaar was.

202 Verzoekster meent niettemin dat die beoordelingen berusten op achterhaalde feiten, omdat het Landgericht Bonn bij vonnis van 13 december 2022 heeft vastgesteld dat er onvoldoende elementen waren om aan te tonen dat haar echtgenoot doelbewust had deelgenomen aan de belastingfraude die ten grondslag lag aan de door BaFin in 2019 gevoerde herbeoordelingsprocedure.

203 Zoals de ECB in haar schriftelijke stukken en in de afzonderlijke beoordelingsnota aanvoert, had het in punt 202 hierboven genoemde vonnis betrekking op de veroordeling van een derde en niet op die van verzoeksters echtgenoot, en was het strafrechtelijk onderzoek tegen laatstgenoemde nog hangende, hetgeen door verzoekster niet was ontkend.

204 Bovendien moet erop worden gewezen dat de beoordeling van de strafrechtelijke aansprakelijkheid van een persoon in het kader van een gerechtelijke procedure niet van dezelfde aard is als de beoordeling van de reputatie van een kandidaat-verwerver in het kader van een bestuurlijke procedure inzake bankentoezicht, zoals in de onderhavige zaak. Bijgevolg kan het in het kader van een strafprocedure gewezen vonnis van het Landgericht Bonn van 13 december 2022 hoe dan ook niet afdoen aan de beoordeling door BaFin en de ECB van de reputatie van verzoeksters echtgenoot.

205 Gelet op het voorgaande volstaan verzoeksters stellingen niet om de juistheid te betwisten van de feiten die de ECB in aanmerking heeft genomen bij het onderzoek van de reputatie van haar echtgenoot.

206 De eerste grief van verzoeksters derde middel wordt derhalve afgewezen.

207 Wat verzoeksters tweede grief betreft, waarmee zij aanvoert dat de ECB zich heeft gebaseerd op achterhaalde informatie over de opname van de doelwitten in een netwerk van ondernemingen en over het gecoördineerde optreden tussen de aandeelhouders van Warburg Gruppe, moet worden vastgesteld dat verzoekster niet verduidelijkt welke bij haar beroep gevoegde relevante elementen in aanmerking moeten worden genomen indien de door de ECB in het bestreden besluit aangevoerde elementen inderdaad achterhaald zijn.

208 Voorts verwijst verzoekster in het kader van die grief naar de argumenten die zij in het kader van het vierde middel heeft uiteengezet met betrekking tot het door de ECB in het bestreden besluit vastgestelde gecoördineerde optreden van de aandeelhouders van Warburg Gruppe.

209 Bijgevolg moeten verzoeksters stellingen met betrekking tot de opname van de doelwitten in een netwerk van ondernemingen worden afgewezen en die met betrekking tot het gecoördineerde optreden van de aandeelhouders van Warburg Gruppe worden onderzocht in het kader van het vierde middel.

210 Uit het voorgaande volgt dat de tweede grief van het derde middel, en dus het derde middel in zijn geheel, moet worden afgewezen.

Vierde middel: onjuiste uitlegging en toepassing door de ECB van het begrip „gekwalificeerde deelneming”

211 Verzoekster betwist dat zij een gekwalificeerde deelneming in het doelwit zou verwerven, of het nu in termen van stemrechten of kapitaal is.

212 Met het eerste onderdeel van haar vierde middel betwist verzoekster dat zij een gekwalificeerde deelneming zou verwerven in termen van stemrechten.

213 Verzoekster meent dat zij slechts indirect een gekwalificeerde deelneming kan verwerven indien haar de stemrechten op het niveau van MWB 1 en op het niveau van Warburg Gruppe worden toegewezen. MWB 1 heeft noch individueel, noch via een gecoördineerd optreden samen met de andere aandeelhouders van Warburg Gruppe zeggenschap over Warburg Gruppe.

214 De ECB gaat er willekeurig van uit dat MWB 1 en de andere aandeelhouders van Warburg Gruppe in onderling overleg handelen, aangezien geen enkel feitelijk element in het bestreden besluit of in het dossier een dergelijke conclusie wettigt. De elementen waarnaar in de afzonderlijke beoordelingsnota wordt verwezen tot staving van het bestaan van een gecoördineerd optreden, zijn achterhaald, onjuist of irrelevant, of het nu gaat om de aandeelhoudersovereenkomst op het niveau van Warburg Gruppe, de gestelde familiebanden tussen de aandeelhouders van Warburg Gruppe, de banden tussen de vennootschappen van de Warburg-groep, de financieringsbronnen van de aandeelhouders van Warburg Gruppe of hun stemschema’s uit het verleden. Uit dergelijke feiten kan het bestaan van een gecoördineerd optreden van de aandeelhouders van Warburg Gruppe dan ook niet worden afgeleid.

215 De ECB betwist verzoeksters stellingen.

216 Vooraf zij eraan herinnerd dat artikel 4, lid 1, punt 36, van verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1), waarnaar artikel 3, lid 1, punt 33, van de CRD IV-richtlijn verwijst, een gekwalificeerde deelneming definieert als het in een onderneming, direct of indirect, bezitten van 10 % of meer van het kapitaal of van de stemrechten, dan wel van een percentage dat het mogelijk maakt een invloed van betekenis op de bedrijfsvoering van die onderneming uit te oefenen.

217 Het begrip „verwerving van een gekwalificeerde deelneming” in een kredietinstelling is een autonoom Unierechtelijk begrip. Dit blijkt uit het feit dat noch de definitie van „gekwalificeerde deelneming” in artikel 4, lid 1, punt 36, van verordening nr. 575/2013, noch artikel 15 van de GTM-verordening, noch artikel 22 van de CRD IV-richtlijn waarin de nadere regels voor het toezicht op een dergelijke verwerving zijn neergelegd, verwijst naar het nationale recht. Dit blijkt ook uit de door de Uniewetgever nagestreefde doelstelling – zoals die met name naar voren komt uit overweging 11 en artikel 1 van de GTM-verordening – om een geharmoniseerd prudentieel toezicht op het financiële stelsel in te voeren, in het bijzonder – zoals blijkt uit overweging 22 van die verordening – op de verwerving van belangrijke, zogenoemde „gekwalificeerde” deelnemingen in kredietinstellingen (arrest van 19 september 2024, Fininvest e.a./ECB e.a., C‑512/22 P en C‑513/22 P, EU:C:2024:774, punt 48 ).

218 In die context kan het begrip „gekwalificeerde deelneming” niet restrictief worden uitgelegd, omdat anders de beoordelingsprocedure zou kunnen worden omzeild door bepaalde wijzen van verwerving van gekwalificeerde deelnemingen aan de controle van de ECB te onttrekken, en daardoor de nagestreefde doelstellingen in gevaar zouden worden gebracht. Dienaangaande zij er ook aan herinnerd dat uit overweging 22 van de GTM-verordening blijkt dat een beoordeling van de geschiktheid van elke nieuwe eigenaar, vóór de aankoop van een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling, een onmisbaar instrument is voor de waarborging van de continue geschiktheid en financiële soliditeit van eigenaren van kredietinstellingen.

219 In casu wordt in punt 2.1 van het bestreden besluit aangegeven dat de voorgenomen verwerving ertoe zou leiden dat verzoekster 100 % van de stemrechten in het doelwit verwerft, waarbij met name wordt verwezen naar artikel 1, lid 9, tweede volzin, KWG, zoals uitgelegd in het licht van de gemeenschappelijke richtsnoeren.

220 Zoals in punt 192 hierboven in herinnering is gebracht, beschikt de ECB bij de uitoefening van haar toezichttaken, waaronder haar taak om toezicht te houden op de verwerving van gekwalificeerde deelnemingen, over een ruime beoordelingsmarge.

221 Dientengevolge moet het Gerecht in casu nagaan of het bestreden besluit, wat de vaststelling daarin betreft dat de aandeelhouders van Warburg Gruppe in onderling overleg handelen, op feitelijk onjuiste gegevens of een kennelijk onjuiste beoordeling berust, zoals verzoekster stelt.

222 In dat verband staat het met name aan de verzoekende partij om voldoende elementen aan te dragen om de in de bestreden Uniehandeling in aanmerking genomen beoordelingen van de feiten te ontkrachten, zodat kan worden vastgesteld dat de instelling die de handeling heeft vastgesteld, een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan die de nietigverklaring van die handeling rechtvaardigt (zie in die zin en naar analogie arrest van 11 september 2014, Gold East Paper en Gold Huasheng Paper/Raad, T‑444/11, EU:T:2014:773, punt 62 ).

223 In casu zet de ECB in het bestreden besluit uiteen dat de aandeelhouders van Warburg Gruppe in onderling overleg handelen en dat zij samen middellijk 100 % van de aandelen in het doelwit en van de stemrechten daarin bezitten. Zij voegt daaraan toe dat op grond van de poolingovereenkomst ook wordt uitgegaan van een gecoördineerd optreden op het niveau van MWB 1. De ECB leidt daaruit af dat verzoekster 100 % van de aandelen en van de stemrechten in het doelwit zal verwerven en dat zij daarover indirect zeggenschap zal kunnen uitoefenen.

224 In de afzonderlijke beoordelingsnota worden de criteria onderzocht die in punt 4.6 van de gemeenschappelijke richtsnoeren zijn opgesomd om te beoordelen of er sprake is van een gecoördineerd optreden, waarna tot de slotsom wordt gekomen dat, gelet op dat gecoördineerd optreden, de stemrechten volledig aan de kandidaat-verwerver moeten worden toegewezen. Daarbij wordt rekening gehouden met de tussen de aandeelhouders van Warburg Gruppe gesloten overeenkomst, de bestaande banden binnen de groep waartoe het doelwit behoort, de financieringsbronnen van de aandeelhouders van Warburg Gruppe en de stemschema’s van laatstgenoemden uit het verleden.

225 Verzoekster betwist dat MWB 1 en de andere aandeelhouders van Warburg Gruppe in onderling overleg handelen. Zij voert daartoe aan dat uit de in de afzonderlijke beoordelingsnota opgenomen gegevens geen dergelijk gecoördineerd optreden kan worden afgeleid.

226 Wat de op het niveau van Warburg Gruppe gesloten aandeelhoudersovereenkomst betreft, betoogt verzoekster dat deze ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit niet meer van kracht was omdat in 2021 nieuwe statuten zijn vastgesteld. Bovendien bepaalt punt 4.6 van de gemeenschappelijke richtsnoeren uitdrukkelijk dat dergelijke verkoopbeperkingen niet volstaan om aan te tonen dat er sprake is van een gecoördineerd optreden.

227 Zoals de ECB evenwel betoogt, is haar analyse in de afzonderlijke beoordelingsnota niet achterhaald, aangezien de nieuwe statuten van Warburg Gruppe, net als de in punt 226 hierboven vermelde aandeelhoudersovereenkomst, bepalen dat voor de overdracht van aandelen aan personen buiten de aandeelhoudersfamilies de voorafgaande toestemming van de „vennootschap” is vereist bij besluit van de algemene vergadering.

228 Uit verzoeksters stellingen kan dus niet worden afgeleid dat het besluit van de ECB op onjuiste feiten berust of dat de beoordeling van de feiten erdoor wordt ontkracht.

229 Zoals de ECB bovendien aanvoert, sluit punt 4.6 van de gemeenschappelijke richtsnoeren dit soort overeenkomsten niet uit van de werkingssfeer ervan, in tegenstelling tot zuivere aandelenkoopovereenkomsten, clausules inzake gezamenlijke uittreding en gedwongen overdracht en zuivere statutaire voorkooprechten.

230 Wat het door de ECB vastgestelde omstandigheid betreft dat twee andere familieleden van verzoeksters echtgenoot aandelen in Warburg Gruppe bezitten, voert verzoekster aan dat die familieleden, die zeer verre verwanten zijn met wie zij geen contact heeft, slechts 0,58 % van het kapitaal van Warburg Gruppe bezitten en dat zij op grond van die deelnemingen in combinatie met die van MWB 1 hoe dan ook niet meer dan 50 % van het kapitaal van Warburg Gruppe kan bezitten.

231 Vastgesteld moet worden dat verzoekster met die stellingen de door de ECB aangevoerde feiten, namelijk dat twee andere leden van de familie Warburg aandelen in Warburg Gruppe bezitten, niet ontkent. Zij voert evenmin bewijzen aan waarmee de beoordeling door de ECB van die familiebanden in twijfel kan worden getrokken.

232 Wat de banden tussen de ondernemingen van die groep betreft, heeft de ECB in de afzonderlijke beoordelingsnota uiteengezet dat verzoeksters echtgenoot en A een stichting vertegenwoordigen die hun beider namen draagt. Zij waren tevens algemeen directeur van de belangrijkste medeaandeelhouder van MWB 1 in Warburg Gruppe, alsook van MWB 1. Verzoeksters echtgenoot, A, MWB 1 en de belangrijkste medeaandeelhouder van MWB 1 in Warburg Gruppe hebben ook dezelfde vertegenwoordigers in rechte.

233 Verzoekster betoogt dat de in punt 232 hierboven genoemde stichting een liefdadigheidsstichting is die tot februari 2022 slechts 0,02 % van het kapitaal van Warburg Gruppe bezat, zodat zij niet in aanmerking kan worden genomen in het kader van de banden tussen de vennootschappen van die groep.

234 Vastgesteld moet worden dat verzoekster de door de ECB uiteengezette feiten niet ter discussie stelt, aangezien de deelneming van die stichting in het kapitaal van Warburg Gruppe geen element is waarmee de ECB rekening heeft gehouden. Die stellingen volstaan niet om de beoordeling van de ECB te ontkrachten dat met de bestaande banden tussen verzoeksters echtgenoot en A rekening kan worden gehouden in het kader van de banden tussen ondernemingen in de zin van punt 4.6, onder b), 3), van de gemeenschappelijke richtsnoeren. Wat het in aanmerking nemen van een enkele financieringsbron betreft, wijst de ECB erop dat de medeaandeelhouders van Warburg Gruppe in het verleden zijn overeengekomen de verwerving van doelwit Hyp te financieren via een buitengewone uitkering van de ingehouden winst.

235 Verzoekster betoogt dat de bepaling in de gemeenschappelijke richtsnoeren dat het gebruik van een en dezelfde financieringsbron een aanwijzing kan vormen voor een gecoördineerd optreden doelt op externe financieringsbronnen en niet op interne financieringsbronnen, zoals door het doelwit uitgekeerde dividenden.

236 Zoals de ECB er terecht op wijst, vindt die stelling geen steun in punt 4.6, onder b), 4), van de gemeenschappelijke richtsnoeren, volgens hetwelk „het gebruik door verschillende personen van dezelfde bron van financiering voor de verwerving of vergroting van deelnemingen in de doelonderneming” een aanwijzing vormt voor een gecoördineerd optreden, zonder dat een onderscheid wordt gemaakt tussen „externe” en „interne” bronnen.

237 Bijgevolg moet dat argument van verzoekster worden afgewezen.

238 Wat de stemschema’s uit het verleden betreft, wordt in de afzonderlijke beoordelingsnota aangegeven dat BaFin de eerdere aandeelhoudersbesluiten heeft onderzocht en dat zij geen enkele aanwijzing bevatten van afwijkend stemgedrag. In die nota wordt verklaard dat complexe besluiten unaniem werden goedgekeurd zonder voorafgaand grondig debat en binnen een zeer kort tijdsbestek, hetgeen voorafgaande stemafspraken impliceert. Voorts werden de minderheidsaandeelhouders vaak vertegenwoordigd.

239 Verzoekster stelt dat zij totaal geen weet heeft van de door de ECB genoemde stemschema’s uit het verleden en dat zij niet eraan heeft deelgenomen, en dat zij niet voornemens is haar stemgedrag met de andere aandeelhouders van Warburg Gruppe af te stemmen. Zij voegt daaraan toe dat de ECB zich louter op speculaties baseert en dat het niet aan haar staat om het negatieve bewijs te leveren dat de motivering van het besluit ongegrond is.

240 Vastgesteld moet worden dat verzoekster geen gegevens heeft overgelegd die het standpunt van de ECB weerleggen, zoals voorbeelden van besluiten die de aandeelhouders van Warburg Gruppe op niet-gecoördineerde wijze hebben vastgesteld. Zij heeft evenmin gemotiveerd waarom zij niet in staat zou zijn geweest dergelijke gegevens over te leggen.

241 Wat voorts verzoeksters bedoelingen betreft, blijkt uit haar in de memorie van repliek aangehaalde brief van 29 september 2022 dat zij nog steeds advies wil inwinnen bij haar echtgenoot, de voormalige hoofdaandeelhouder van MWB 1, zoals zij ook naar advies van anderen zou luisteren. In die brief heeft zij ook aangegeven dat zij regelmatig communiceerde met de gemachtigden die de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe uitoefenden.

242 Hieruit volgt dat verzoekster met haar stellingen de door de ECB aangevoerde feiten niet in twijfel kan trekken, noch de beoordeling van laatstgenoemde kan ontkrachten.

243 Bijgevolg heeft de ECB op basis van relevante gegevens en zonder een kennelijke beoordelingsfout te maken vastgesteld dat er sprake was van een gecoördineerd optreden tussen MWB 1 en de andere aandeelhouders van Warburg Gruppe. Hieruit volgt dat dit argument van verzoekster, en daarmee het eerste onderdeel van het vierde middel in zijn geheel, moet worden afgewezen.

244 Verzoeksters betwisting van de verwerving van een gekwalificeerde deelneming in termen van stemrechten wordt derhalve verworpen. Aangezien de verwerving van stemrechten en van rechten in het kapitaal in artikel 22, lid 1, van de CRD IV-richtlijn en in artikel 4, lid 1, punt 36, van verordening nr. 575/2013 als alternatief worden aangehaald om de verwerving van een gekwalificeerde deelneming vast te stellen, hoeft niet te worden ingegaan op het tweede onderdeel van het vierde middel, dat betrekking heeft op de verwerving van een gekwalificeerde deelneming in het kapitaal, noch op de verenigbaarheid van het Duitse recht en punt 6.6 van de gemeenschappelijke richtsnoeren met het toepasselijke rechtskader van de Unie.

245 Het vierde middel wordt derhalve afgewezen.

Vijfde middel: onjuiste uitlegging en toepassing door de ECB van de criteria voor de beoordeling van de kandidaat-verwerver

246 Verzoekster heeft haar vijfde middel opgesplitst in drie onderdelen, ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van het criterium van de „goede reputatie van de kandidaat-verwerver”, het begrip „financiële soliditeit van de kandidaat-verwerver” en het begrip „naleving van de prudentiële vereisten”.

247 Wat het eerste onderdeel betreft, dat is ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van het criterium van de „goede reputatie van de kandidaat-verwerver”, betoogt verzoekster dat het bestreden besluit, voor zover daarbij is vastgesteld dat niet is voldaan aan het reputatiecriterium, in strijd is met artikel 23, leden 1 en 2, van de CRD IV-richtlijn en de omzetting ervan in Duits recht bij § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG. Voorts is het bestreden besluit noch op betrouwbaar bewijsmateriaal noch op redelijke gronden gebaseerd en wijst het op een kennelijke beoordelingsfout van de ECB.

248 Vooraf zij eraan herinnerd dat artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn bepaalt dat de bevoegde autoriteiten met het oog op de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de kredietinstelling die het doelwit van de verwerving is, en rekening houdend met de waarschijnlijke invloed van de kandidaat-verwerver op die kredietinstelling, de geschiktheid van de kandidaat-verwerver en de financiële soliditeit van de voorgenomen verwerving in overeenstemming met een niet-uitputtende lijst van criteria beoordelen. Tot die criteria behoort onder meer het criterium inzake de reputatie van de kandidaat-verwerver.

249 Het in artikel 23 van de CRD IV-richtlijn neergelegde criterium inzake de reputatie van de kandidaat-verwerver is in Duits recht omgezet bij § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG. In die bepaling staat meer in het bijzonder te lezen dat een verwerving kan worden verboden indien „de meldingsplichtige persoon [...] niet betrouwbaar is of om andere redenen niet voldoet aan de eisen voor een gezonde en prudente bedrijfsvoering van de instelling”.

250 Met haar eerste grief voert verzoekster aan dat in § 2c, lid 1b, KWG de vakbekwaamheid van de kandidaat-verwerver niet wordt beschouwd als een criterium voor de goede reputatie van laatstgenoemde. Zij voegt daaraan toe dat elke andere uitlegging niet alleen discriminerend is, maar ook in strijd is met artikel 22, lid 8, van de CRD IV-richtlijn, dat bepaalt dat de lidstaten geen stringentere voorschriften mogen opleggen dan de bepalingen van die richtlijn. Verzoekster meent tot slot dat punt 10.1 van de gemeenschappelijke richtsnoeren, waarin vakbekwaamheid wordt gehanteerd als criterium voor de beoordeling van de reputatie van kandidaat-verwervers, niet van toepassing is omdat het in strijd is met § 2c, lid 1b, KWG.

251 Dienaangaande moet worden opgemerkt dat noch artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn, noch § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG een definitie van het reputatiecriterium bevat of een lijst van gedragingen die binnen de werkingssfeer van dat begrip kunnen vallen. Dit houdt in dat de bevoegde autoriteiten per geval onderzoeken of een aandeelhouder die kandidaat is om een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling te verwerven, voldoet aan dat criterium, rekening houdend met de relevante feiten, de redenen die aan dit criterium ten grondslag liggen en de doelstellingen die dit criterium beoogt te verwezenlijken.

252 Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar eveneens met de context ervan en met de doeleinden die worden beoogd door de regeling waarvan zij deel uitmaakt (zie in die zin arrest van 7 juni 2005, VEMW e.a., C‑17/03, EU:C:2005:362, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

253 Het begrip „een goede reputatie genieten” betekent volgens de gebruikelijke betekenis ervan „achtenswaardig zijn” of „een persoon zijn van wie de respectabiliteit gekend is”. Een dergelijke definitie, die in het bijzonder verwijst naar de publieke opinie, sluit niet uit dat de goede reputatie van een persoon afhangt van zijn vakbekwaamheid (arrest van 10 juli 2024, PH e.a./ECB, T‑323/22, EU:T:2024:460, punt 363 ).

254 Wat de context van dat criterium betreft, moet rekening worden gehouden met het feit dat in overweging 8 van richtlijn 2007/44 wordt verklaard dat voor de „reputatie van de kandidaat-verwerver” niet alleen rekening moet worden gehouden met de integriteit van de kandidaat-verwerver, maar ook met zijn vakbekwaamheid. Dat aspect is in casu van belang omdat bij artikel 5, lid 3, van richtlijn 2007/44 artikel 19 bis, lid 1, van richtlijn 2006/48 is ingevoerd, dat nadien artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn is geworden. Aan de hand van die tweeledige beoordeling van de integriteit en de vakbekwaamheid kan de in artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn genoemde doelstelling, te weten de beoordeling van de geschiktheid van de kandidaat-verwerver met het oog op de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de kredietinstelling, worden verwezenlijkt.

255 Ook in punt 10.1 van de gemeenschappelijke richtsnoeren wordt uiteengezet dat de beoordeling van de reputatie van een kandidaat-verwerver betrekking moet hebben op zijn integriteit en vakbekwaamheid.

256 Bijgevolg moet het in artikel 23, lid 1, van CRD IV-richtlijn genoemde reputatiecriterium aldus worden uitgelegd dat het ook de beoordeling omvat van de vakbekwaamheid van de kandidaat-verwerver (arrest van 10 juli 2024, PH e.a./ECB, T‑323/22, EU:T:2024:460, punt 368 ).

257 De tweeledige beoordeling door de ECB in het bestreden besluit strookt dus met het in casu toepasselijke rechtskader.

258 Het feit dat het KWG niet uitdrukkelijk naar dat criterium verwijst, betekent niet dat de ECB het recht onjuist heeft toegepast door zowel verzoeksters vakbekwaamheid als haar integriteit te beoordelen.

259 Het is immers vaste rechtspraak dat de nationale rechters bij de toepassing van het nationale recht dit zo veel mogelijk uitleggen in het licht van de bewoordingen en het doel van de betrokken richtlijn, teneinde het met de richtlijn beoogde resultaat te bereiken. Dit vereiste van een richtlijnconforme uitlegging van het nationale recht is namelijk inherent aan het systeem van het VWEU, aangezien het de nationale rechters in staat stelt binnen het kader van hun bevoegdheden de volle werking van het Unierecht bij de beslechting van de bij hen aanhangige geschillen te verzekeren (zie arresten van 19 januari 2010, Kücükdeveci, C‑555/07, EU:C:2010:21, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en  24 januari 2012, Dominguez, C‑282/10, EU:C:2012:33, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak; zie naar analogie ook arrest van 24 juni 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, punten 55, 57 en 58). Dezelfde verplichting geldt krachtens artikel 4, lid 3, eerste alinea, van de GTM-verordening in beginsel voor de ECB en, in het kader van de wettigheidstoetsing van haar optreden, voor het Gerecht, die het nationale recht tot omzetting van een richtlijn zo veel mogelijk in overeenstemming met die richtlijn moeten uitleggen en toepassen (zie in die zin arrest van 15 juli 2025, ECB en Commissie/Corneli, C‑777/22 P en C‑789/22 P, EU:C:2025:580, punten 135 en 137 ).

260 Aldus uitgelegd is het KWG niet in tegenspraak met de gemeenschappelijke richtsnoeren. Op grond van de bewoordingen van § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG kan immers niet worden uitgesloten dat bij het onderzoek naar de reputatie van de kandidaat-verwerver rekening wordt gehouden met zijn vakbekwaamheid (arrest van 10 juli 2024, PH e.a./ECB, T‑323/22, EU:T:2024:460, punt 367 ). Bijgevolg dient verzoeksters eerste grief te worden afgewezen.

261 Met haar tweede grief betwist verzoekster de beoordeling door de ECB van haar vakbekwaamheid.

262 Vooraf zij eraan herinnerd dat het bestreden besluit een handeling betreft die ter zake van het prudentieel toezicht op een kredietinstelling is vastgesteld door de ECB, die daarbij over een ruime beoordelingsmarge beschikt, en dat de door de Unierechter te verrichten rechterlijke toetsing van de gegrondheid van de motivering van een besluit als het bestreden besluit er met name toe strekt na te gaan of dat besluit niet op feitelijk onjuiste gegevens berust en geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting of een kennelijk onjuiste beoordeling (zie punten 192 en 194 hierboven).

263 Uit punt 2.12, onder i) tot en met v), van het bestreden besluit volgt dat verzoekster in de door de ECB aangenomen configuratie van de verwerving van zeggenschap over het doelwit niet voldoet aan het criterium van vakbekwaamheid.

264 In de gemeenschappelijke richtsnoeren wordt verduidelijkt wat onder het criterium van vakbekwaamheid valt.

265 Volgens punt 10.3 van de gemeenschappelijke richtsnoeren moet bij de beoordeling van de vakbekwaamheid rekening worden gehouden met de invloed die de kandidaat-verwerver op de doelonderneming zal uitoefenen. Dit betekent overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel dat de bekwaamheidsvereisten lager moeten zijn voor kandidaat-verwervers die geen invloed van betekenis op de doelonderneming kunnen uitoefenen of zich ertoe verbinden om geen invloed van betekenis op de doelonderneming uit te oefenen.

266 Volgens punt 10.23 van de gemeenschappelijke richtsnoeren omvat de vakbekwaamheid van de kandidaat-verwerver zowel de bekwaamheid op het gebied van bestuur (hierna: „bestuursbekwaamheid”) als de bekwaamheid op het gebied van de financiële activiteiten van de doelonderneming (hierna: „technische bekwaamheid”).

267 In punt 10.24 van de gemeenschappelijke richtsnoeren wordt voorts bepaalt dat de bestuursbekwaamheid kan worden gebaseerd op eerdere ervaring van de kandidaat-verwerver met de verwerving en het beheer van deelnemingen in vennootschappen en dat daaruit de bekwaamheid, de zorg en de toewijding van de kandidaat-verwerver moet blijken, alsook zijn streven om de toepasselijke voorschriften na te leven.

268 In punt 10.25 van de gemeenschappelijke richtsnoeren wordt bepaald dat de technische bekwaamheid kan berusten op eerdere ervaring van de kandidaat-verwerver met de exploitatie en het beheer van financiële instellingen als meerderheidsaandeelhouder of als persoon die daadwerkelijk de activiteiten van een financiële onderneming leidt.

269 Volgens punt 10.29 van de gemeenschappelijke richtsnoeren zijn de vereisten inzake technische bekwaamheid strenger wanneer er sprake is van invloed van betekenis.

270 In casu bevat het bestreden besluit de criteria die bij de analyse van verzoeksters vakbekwaamheid zijn toegepast. Zo wordt er verwezen naar de bestuursbekwaamheid en de technische bekwaamheid en naar de definities ervan [punt 2.12, onder ii), van het bestreden besluit], alsook naar het feit dat de vereisten inzake technische bekwaamheid strenger zijn wanneer er sprake is van invloed van betekenis [punt 2.12, onder iii), van het bestreden besluit].

271 Uit punt 1.10 van het bestreden besluit blijkt dat verzoekster een universitaire opleiding heeft genoten en een doctoraat bedrijfsmanagement heeft behaald, alsmede dertien jaar beroepservaring in de vastgoedsector heeft opgedaan, die zij in 2006 om familiale redenen heeft onderbroken. Zij werkt sinds 2014 op vrijwillige basis voor liefdadigheidsinstellingen, maar heeft geen werkervaring in de banksector.

272 In punt 2.12, onder iv), van het bestreden besluit wijst de ECB er met name op dat verzoekster niet over de vakbekwaamheid beschikt die vereist is voor iemand die een gekwalificeerde zeggenschapsdeelneming in een kredietinstelling verwerft. Zij heeft geen ervaring in de bank- en financiële sector, die sterk gereglementeerd is, heeft de afgelopen zestien jaar geen werkervaring opgedaan en heeft geen bewijs geleverd dat zij over de vereiste vaardigheden beschikt om een activiteit uit te oefenen die de verwerving of beheer van deelnemingen inhoudt.

273 In punt 2.12, onder v), van het bestreden besluit merkt de ECB nog op dat verzoeksters ontoereikende vakbekwaamheid problematisch blijft, ondanks de aanwezigheid van twee gemachtigden die belast zijn met de uitoefening van de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe. Ofschoon BaFin voorlopig van plan is om die gemachtigden te handhaven – zelfs indien de voorgenomen verwerving zou plaatsvinden –, wijst de ECB erop dat verzoekster de volledige deelneming van haar echtgenoot in MWB 1 zou willen overnemen en dat in een dergelijk scenario niet kan worden gegarandeerd dat de gemachtigden zullen worden gehandhaafd.

274 Verzoekster betoogt dat de ECB er niet van uit kan gaan dat zij zeggenschap over het doelwit zal verwerven en dientengevolge meer technische vaardigheden verlangen. Behoudens discriminatie kan de ECB zich niet op het standpunt stellen dat verzoekster niet in staat is haar deelneming te beheren met de steun van de raad van bestuur, de raad van commissarissen en externe adviseurs.

275 Vastgesteld moet worden dat verzoekster de door de ECB uiteengezette feitelijke gegevens met betrekking tot haar bekwaamheid niet betwist.

276 Verzoekster betwist de door de ECB vereiste standaard omdat zij meent dat zij geen zeggenschap over het doelwit verwerft.

277 De ECB was evenwel van oordeel dat verzoekster een gekwalificeerde zeggenschapsdeelneming in het doelwit zou verwerven en heeft bij die beoordeling geen kennelijke fout gemaakt. Op basis daarvan heeft zij zich in punt 2.12, onder iii), van het bestreden besluit op het standpunt gesteld dat, in het geval van een verkrijging van zeggenschap het vereiste van technische bekwaamheid werd aangescherpt, zonder evenwel gelijkwaardig te zijn aan het vereiste dat geldt voor een algemeen directeur van een kredietinstelling. Zij wijst er bijgevolg op dat een houder van een gekwalificeerde deelneming die niet verantwoordelijk is voor het dagelijks bestuur van een kredietinstelling, voldoende kennis moet hebben van de wettelijke rechten en verplichtingen die krachtens het vennootschapsrecht en het recht inzake bankentoezicht op een controlerende aandeelhouder van een kredietinstelling rusten.

278 Het door de ECB vereiste bekwaamheidsniveau is, gelet op het toepasselijke rechtskader zoals uitgelegd in het licht van de gemeenschappelijke richtsnoeren, dus niet verkeerd.

279 De ECB heeft evenmin een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door zich op het standpunt te stellen dat verzoekster, ondanks haar eerdere studies en beroepservaring, niet het vereiste bekwaamheidsniveau had, met name gelet op het feit dat zij in de afgelopen zestien jaar niet werkzaam was geweest en nooit in de banksector had gewerkt.

280 Derhalve moet verzoeksters tweede grief worden afgewezen.

281 Aangezien verzoeksters argumenten zijn afgewezen waarmee zij beoogt de beoordeling van de ECB met betrekking tot haar vakbekwaamheid te ontkrachten, blijft de conclusie van de ECB inzake haar reputatie geldig, los van het antwoord van het Gerecht op haar grieven inzake het integriteitscriterium. Met het oog op een goede rechtsbedeling acht het Gerecht het evenwel passend om het criterium inzake verzoeksters integriteit te onderzoeken.

282 Met haar derde grief betwist verzoekster het bestreden besluit voor zover daarin wordt vastgesteld dat zij niet voldoet aan het integriteitscriterium. Zij betoogt in dat verband dat haar integriteit moet worden onderzocht aan de hand van haar gedrag in het verleden en niet aan de hand van dat van haar echtgenoot, en zij betwist de conclusie betreffende de invloed die hij op haar zou hebben. Het reputatiecriterium van artikel 23 van de CRD IV-richtlijn is in Duits recht omgezet bij § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG (zie punten 248 en 249 hierboven).

283 Volgens punt 10.10 van de gemeenschappelijke richtsnoeren houden integriteitsvereisten onder meer, doch niet uitsluitend in dat er geen „negatieve registraties” zijn.

284 In punt 10.13 van de gemeenschappelijke richtsnoeren worden de factoren gespecificeerd die in het bijzonder in aanmerking moeten worden genomen, met name een veroordeling of vervolging voor een strafbaar feit (in het bijzonder delicten op grond van de wetgeving inzake bancaire en financiële activiteiten en activiteiten op het gebied van effecten en verzekering, of inzake effectenmarkten, effecten of betaalinstrumenten; de strafbare feiten van oneerlijkheid, fraude of financiële misdaad, met inbegrip van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, marktmanipulatie, handel met voorkennis, woekerrente en corruptie; belastingdelicten; andere delicten op grond van de vennootschaps-, faillissements-, insolventie- of consumentenbeschermingswetgeving), eventuele relevante bevindingen van controles op locatie en elders en van onderzoeken of handhavingsacties, voor zover deze direct of indirect betrekking hebben op de kandidaat-verwerver; relevante handhavingsmaatregelen door andere toezichthouders of beroepsorden wegens niet-naleving van relevante bepalingen, en andere informatie uit betrouwbare en geloofwaardige bronnen die in dit verband van belang is.

285 In punt 10.14 van de gemeenschappelijke richtsnoeren is bepaald dat de bevoegde autoriteiten niet mogen concluderen dat de afwezigheid van een strafrechtelijke veroordeling of vervolging of van bestuurlijke en handhavingsmaatregelen op zichzelf afdoende bewijs van de integriteit van een kandidaat-verwerver vormt, in het bijzonder wanneer beschuldigingen van crimineel gedrag aanhouden.

286 § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG staat in die zin toe dat de verwerving van een gekwalificeerde deelneming wordt verboden wanneer een kandidaat-verwerver „om andere redenen [dan dat hij niet betrouwbaar is] niet voldoet aan de eisen voor een gezonde en prudente bedrijfsvoering van de instelling”.

287 Zoals volgt uit overweging 22 van de GTM-verordening en artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn, is de beoordeling van de reputatie van de aandeelhouders van kredietinstellingen bedoeld om een continue gezonde en prudente bedrijfsvoering van die instellingen en een continue geschiktheid en financiële soliditeit van eigenaren van kredietinstellingen te waarborgen, en om aldus de bescherming en de soliditeit van het financiële stelsel in de Unie en in elke lidstaat te verzekeren.

288 Voorts dient te worden benadrukt dat de op artikel 23 van de CRD IV-richtlijn gebaseerde beoordeling toekomstgericht moet zijn (zie naar analogie arrest van 7 december 2022, PNB Banka/ECB, T‑330/19, EU:T:2022:775, punt 114 ) en ervoor moet zorgen dat de soliditeit van kredietinstellingen en, meer in het algemeen, het financiële stelsel in de Unie en in elke lidstaat niet in gevaar komen.

289 In deze wetgevingscontext wordt in punt 10.21 van de gemeenschappelijke richtsnoeren benadrukt dat de bevoegde autoriteit rekening mag houden met de integriteit en de reputatie van elke persoon die banden heeft met de kandidaat-verwerver, dat wil zeggen elke persoon die een nauwe familieband of nauwe zakelijke relatie met de kandidaat-verwerver heeft of lijkt te hebben. Ten slotte blijkt uit de rechtspraak dat de CRD IV-richtlijn, zoals omgezet in Duits recht, niet uitsluit dat het ontbreken van een goede reputatie van de kandidaat-verwerver kan voortvloeien uit diens betrekkingen met een derde. Zoals het Gerecht onlangs heeft geoordeeld, is het immers niet uitgesloten dat de door een kandidaat-verwerver gemaakte keuze van zijn zakelijke of persoonlijke relaties twijfel kan doen rijzen over zijn integriteit en nadelige gevolgen kan hebben voor de doelstelling van gezonde en prudente bedrijfsvoering van de betrokken kredietinstelling [arrest van 10 juli 2024, PH e.a./ECB, T‑323/22, EU:T:2024:460, punten 325 en 326 (niet gepubliceerd)].

290 In het licht van dit rechtskader moet worden nagegaan of de ECB bij haar analyse van verzoeksters integriteit het recht onjuist heeft toegepast of een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt.

291 In casu blijkt uit punt 2.6 van het bestreden besluit dat de ECB, na de bepalingen te hebben uiteengezet waarop zij haar beoordeling heeft gebaseerd, heeft aangegeven dat het doel van de procedures inzake gekwalificeerde deelnemingen bestaat in het waarborgen van een degelijke bedrijfsvoering van de instellingen en van de algehele financiële stabiliteit. Slecht beheer door kredietinstellingen kan leiden tot financiële instabiliteit en ernstiger gevolgen hebben voor de financiële markten en daarbuiten. De aan bankactiviteiten inherente risico’s moeten met de nodige omzichtigheid worden aangepakt en vereisen daarom hogere standaarden inzake de geschiktheid van gekwalificeerde aandeelhouders. Volgens de ECB heeft de procedure inzake gekwalificeerde deelnemingen namelijk tot doel te waarborgen dat alleen geschikte aandeelhouders invloed van betekenis kunnen uitoefenen op de bedrijfsvoering van een bank en moeten zij daarom worden beoordeeld aan de hand van de relevante criteria. Het feit dat een ongeschikte derde invloed mag uitoefenen, wettigt de conclusie dat de kandidaat-verwerver zelf niet bereid of in staat is om de voorwaarden te scheppen voor een gezonde en prudente bedrijfsvoering van het doelwit.

292 De ECB wijst er in punt 2.7 van het bestreden besluit ook op dat de beoordeling van de reputatie van de kandidaat-verwerver een beoordeling vooraf is en noodzakelijkerwijs een voorspelling van het toekomstige gedrag van de kandidaat-verwerver impliceert. De feiten moeten wijzen op een abstract risico, namelijk de waarschijnlijkheid dat een inbreuk wordt beoogd.

293 Op basis van die overwegingen heeft de ECB in punt 2.8 van het bestreden besluit aangegeven dat, ten eerste, verzoeksters echtgenoot in 2019 door BaFin opnieuw was beoordeeld, zodat de ECB zeer ernstige twijfels had over zijn reputatie, ten tweede, dat verzoekster financieel afhankelijk leek te zijn van haar echtgenoot, ten derde, dat zij geen ervaring had in de banksector en, ten vierde, dat zij openlijk had toegegeven dat zij ook advies inwint bij haar echtgenoot, met wie zij deel zou uitmaken van een poolingovereenkomst. De ECB leidt daaruit af dat er ernstige twijfels bestaan over het feit dat verzoeksters echtgenoot, die geen goede reputatie geniet, na de voorgenomen verwerving via verzoekster invloed van betekenis zou uitoefenen op het doelwit.

294 In de eerste plaats voert verzoekster aan dat bij de beoordeling van het integriteitscriterium rekening moet worden gehouden met het gedrag van de kandidaat-verwerver in het verleden. Een familieband met een persoon wiens goede reputatie ter discussie staat, volstaat niet om de toepassing van de maatregelen los van het persoonlijke gedrag van de betrokkene te rechtvaardigen. De ECB heeft bij de vaststelling van het bestreden besluit uitsluitend rekening gehouden met de reputatie van verzoeksters echtgenoot, zonder te trachten verzoekster individueel te beoordelen.

295 Verzoekster verwerpt de analyse van de ECB dat zij financieel afhankelijk is van haar echtgenoot, aangezien een dergelijke analyse niet klopt. Het feit dat verzoekster haar echtgenoot raadpleegt, betekent niet dat zij niet zelfstandig, met inachtneming van de wet en de morele beginselen, een besluit kan nemen. Zij meent dat de ECB ook ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de wens van haar echtgenoot om met pensioen te gaan en evenmin met het door haar geuite voornemen om onafhankelijk op te treden.

296 Wat verzoeksters argumenten betreft inzake de mogelijkheid om rekening te houden met de reputatie van haar echtgenoot, dient te worden opgemerkt dat de ECB op basis van de gemeenschappelijke richtsnoeren en de in punt 289 hierboven aangehaalde rechtspraak bij de beoordeling van de reputatie van een kandidaat-verwerver rekening kan houden met de integriteit en de reputatie van een persoon die een nauwe familieband met die kandidaat heeft, zoals in casu verzoeksters echtgenoot.

297 De analyse van de reputatie van verzoeksters echtgenoot kan dus deel uitmaken van de beoordeling van verzoeksters integriteit. Verzoeksters argumenten ten bewijze van het tegendeel moeten dan ook worden afgewezen.

298 Met betrekking tot de argumenten die verzoekster aanvoert om aan te tonen dat uit de huwelijksband tussen haar en haar echtgenoot niet kan worden afgeleid dat laatstgenoemde invloed op haar heeft, dient het volgende te worden opgemerkt.

299 Ten eerste wordt een nauwe familieband in punt 10.21 van de gemeenschappelijke richtsnoeren uitdrukkelijk genoemd als element dat kan worden gebruikt om de personen te bepalen wier integriteit en reputatie in aanmerking wordt genomen bij de beoordeling van de kandidaat-verwerver.

300 Verzoekster ontkent die band niet en beweert niet dat het geen nauwe band is in de zin van de gemeenschappelijke richtsnoeren.

301 Ten tweede heeft de ECB zich gebaseerd op omstandigheden die zich niet beperken tot de huwelijksband tussen verzoekster en haar echtgenoot.

302 In punt 2.10 van het bestreden besluit wordt erop gewezen dat verzoekster slechts 0,01 % van het kapitaal van MWB 1 zou verwerven en daardoor niet aan haar commerciële succes zal deelnemen. Verzoeksters echtgenoot, die 12,49 % van het kapitaal van MWB 1 in handen heeft en een vruchtgebruik heeft op de deelneming van 87,5 % van FMWV in MWB 1, zal de eventuele uitgekeerde winst ontvangen. Uit dat punt blijkt ook dat verzoekster geen vast inkomen heeft. Naast de liquide middelen uit de verkoop van een onroerend goed, bestaat een groot deel van haar nettovermogen uit een deelneming die wordt gefinancierd door een vennootschap waarvan de algemeen directeur haar echtgenoot is.

303 Volgens de ECB wijst die financiële band er samen met het ontbreken van een vast inkomen voor verzoekster op dat zij financieel afhankelijk is van haar echtgenoot. Zij voegt daaraan toe dat niets erop wijst dat verzoeksters financiële situatie in de toekomst zou kunnen veranderen als bijvoorbeeld een aanvullende kapitaalinbreng vereist zou zijn. Ten slotte kan er volgens haar van worden uitgegaan dat de persoon die de financiële middelen verschaft, ook zal trachten invloed te blijven uitoefenen op de beslissingen die in verband met die investering worden genomen. Volgens de ECB geven die overwegingen aanleiding tot ernstige twijfel over het feit of verzoeksters echtgenoot zich zal onthouden van pogingen om invloed uit te oefenen op de wijze waarop zij haar stemrechten uitoefent.

304 In punt 2.11 van het bestreden besluit wijst de ECB erop dat verzoekster had aangegeven rekening te willen houden met het advies van haar echtgenoot. Voorts merkt zij op dat verzoekster weliswaar een opleiding heeft genoten, maar de laatste zestien jaar niet heeft gewerkt, geen ervaring heeft in de banksector en niet eerder betrokken is geweest bij de bedrijfsvoering van het doelwit of bij het aandeelhouderschap ervan. Ten slotte meent zij dat verzoeksters echtgenoot, gelet op de belangen die hij behoudt in het doelwit en verzoeksters gebrek aan ervaring in de banksector, zal trachten om haar te beïnvloeden tijdens de besprekingen die plaatsvinden in het kader van de poolingovereenkomst, waartoe verzoekster aan het einde van de voorgenomen verwerving zou toetreden.

305 In punt 2.12 van het bestreden besluit stelt de ECB zich op het standpunt dat de aanwezigheid van gemachtigden evenmin tot een andere conclusie leidt. Laatstgenoemden oefenen op contractuele basis de stemrechten in Warburg Gruppe uit, maar zijn noch de juridische noch de economische eigenaren van de betrokken aandelen. De juridische en economische eigenaar van die aandelen blijft MWB 1, waarover verzoekster zeggenschap zal hebben. Bovendien voert de ECB aan dat een van die twee gemachtigden tot de enig algemeen directeur van MWB 1 is benoemd door verzoeksters echtgenoot, aan wie hij bij uitsluiting rapporteert. De onafhankelijkheid van die gemachtigde ten aanzien van verzoeksters echtgenoot bij de uitoefening van de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe is dus niet gewaarborgd.

306 Ten derde voert verzoekster aan dat zij niet afhankelijk is van haar echtgenoot, aangezien zij over een persoonlijk vermogen beschikt en gemakkelijk een baan zou kunnen vinden.

307 Vastgesteld moet worden dat die stellingen zijn bedoeld om aan te tonen dat zij in haar levensonderhoud zou kunnen voorzien.

308 De analyse van de ECB in het bestreden besluit is er evenwel op gericht aan te tonen dat verzoekster afhankelijk is van haar echtgenoot om aanvullend kapitaal in het doelwit in te brengen. Verzoekster betwist die analyse niet.

309 Bijgevolg moeten die argumenten worden afgewezen.

310 Daarnaast stelt verzoekster dat zij niet enkel het advies van haar echtgenoot zal inwinnen en dat zij in staat zal zijn om autonome beslissingen te nemen. De ECB heeft de in repliek aangehaalde verklaringen die zij tijdens de bestuurlijke fase had afgelegd over haar voornemen om haar echtgenoot te raadplegen, verdraaid.

311 Vastgesteld moet worden dat verzoekster de door de ECB uiteengezette feiten of de bevindingen van de ECB niet ter discussie stelt, waar zij allereerst aanvoert dat de gesprekken binnen de poolingovereenkomst niet wezen op „ongeoorloofde beïnvloeding”, vervolgens dat er geen aanwijzingen waren dat zij MWB 1 en haar stemrechten in Warburg Gruppe niet zou exploiteren overeenkomstig de wet, de prudentiële vereisten en de morele beginselen, en ten slotte dat haar echtgenoot voornemens was om, gelet op zijn gevorderde leeftijd, met pensioen te gaan.

312 De verklaringen van verzoekster tijdens de bestuurlijke fase doen evenmin af aan de analyse van de ECB, aangezien daaruit blijkt dat verzoekster niet heeft uitgesloten dat zij advies zou inwinnen bij haar echtgenoot en enkel te kennen heeft gegeven dat zij van plan was om ook naar de andere betrokkenen te luisteren om zich een mening te vormen.

313 Verzoeksters argument dat de ECB de bevinding van BaFin dat de onafhankelijkheid van de gemachtigden niet ter discussie staat, heeft verdraaid, kan, gesteld dat dit argument klopt, niet afdoen aan de redenering van de ECB met betrekking tot de invloed van verzoeksters echtgenoot op verzoekster. Hoe dan ook kan de aanstelling van die twee gemachtigden, zoals de ECB aanvoert, wellicht niet eindeloos worden gehandhaafd, met name in de hypothese dat verzoekster de volledige deelneming van haar echtgenoot in MWB 1 zou verwerven, wat haar bedoeling is.

314 Derhalve dienen die argumenten van verzoekster te worden afgewezen.

315 In de tweede plaats betoogt verzoekster dat de ernstige twijfels van de ECB over de goede reputatie van haar echtgenoot niet relevant zijn en beroept zij zich op het vermoeden van onschuld, op grond waarvan een eenvoudige beschuldiging de goede reputatie van een kandidaat-verwerver niet in twijfel kan trekken. Een beoordeling dat een kandidaat-verwerver een slechte reputatie heeft, moet berusten op concreet bewijsmateriaal. De ECB heeft een eenvoudig strafrechtelijk onderzoek tegen haar echtgenoot in aanmerking genomen, dat trouwens niet tot een veroordeling heeft geleid.

316 Het bestreden besluit berust bovendien op achterhaalde informatie die BaFin in 2019 heeft verzameld, zonder rekening te houden met de prudentiële beoordeling die BaFin in 2022 heeft verricht.

317 In casu wordt in punt 2.8 van het bestreden besluit vermeld dat BaFin verzoeksters echtgenoot in 2019 opnieuw heeft beoordeeld.

318 In punt 1.7 van het bestreden besluit wordt uiteengezet dat BaFin in 2019 een toezichtprocedure heeft ingeleid om de stemrechten van verzoeksters echtgenoot in het doelwit te schorsen wegens zijn verantwoordelijkheid voor de deelname van die vennootschap aan „com/ex” -verrichtingen tussen 2007 en 2011. BaFin heeft in het kader van haar permanent toezicht beoordeeld of verzoeksters echtgenoot en A betrokken waren bij de gestelde deelname van het doelwit aan die verrichtingen. Zij was van mening dat laatstgenoemden een slechte reputatie hadden en heeft in 2019 toezichtmaatregelen voorbereid om hun mandaten om zitting te nemen in de raad van commissarissen van het doelwit in te trekken en hun invloed op die vennootschap te beperken, met name door hun stemrechten in Warburg Gruppe, die aan gemachtigden waren toevertrouwd, te schorsen. Tijdens de hoorzitting hebben verzoeksters echtgenoot en A ermee ingestemd om hun mandaat als lid van de raad van commissarissen van het doelwit vrijwillig neer te leggen en gemachtigden aan te stellen om hun stemrechten in Warburg Gruppe uit te oefenen. BaFin heeft zich op het standpunt gesteld dat de aanstelling van die gemachtigden voldoende was om de invloed van die twee belangrijkste middellijke aandeelhouders van het doelwit te beperken en heeft geen verdere uitvoering gegeven aan voornoemde toezichtmaatregelen.

319 In punt 1.8 van het bestreden besluit is er ook op gewezen dat in het door BaFin vastgestelde SREP-besluit van 2021 was vastgesteld dat de middellijke eigenaren van het doelwit ongeschikt waren en, ondanks de aanstelling van de gemachtigden, invloed bleven uitoefenen op het doelwit. Bovendien is bij die beoordeling vastgesteld dat er elementen waren die de veronderstelling wettigden dat de opname van het doelwit in een groep van met verzoeksters echtgenoot en A verbonden vennootschappen een doeltreffend toezicht in het verleden had belemmerd, waarbij belangenconflicten, verdachte activiteiten binnen de groep van vennootschappen en het risico van een potentiële concentratie werden aangehaald.

320 Uit de analyse van het bestreden besluit blijkt dat de ECB, gelet op artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn, § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG en de gemeenschappelijke richtsnoeren, rekening heeft gehouden met relevante feiten. In het bestreden besluit wordt namelijk melding gemaakt van „negatieve registraties” over verzoeksters echtgenoot in de zin van punt 10.10 van die richtsnoeren.

321 Verzoeksters argumenten kunnen niet afdoen aan die beoordeling van de ECB.

322 Ten eerste beroept verzoekster zich op het vermoeden van onschuld en voert zij aan dat een eenvoudig strafrechtelijk onderzoek, dat niet tot een veroordeling heeft geleid, niet volstaat om aan te nemen dat haar echtgenoot niet integer was.

323 Allereerst is het bestreden besluit, zoals de ECB aanvoert, niet uitsluitend gebaseerd op het strafrechtelijk onderzoek tegen verzoeksters echtgenoot.

324 Vervolgens blijkt uit punt 10.14 van de gemeenschappelijke richtsnoeren dat de bevoegde autoriteiten het ontbreken van een strafrechtelijke vervolging of veroordeling of van een bestuurlijke maatregel als zodanig niet als voldoende bewijs van de integriteit van een kandidaat-verwerver mogen beschouwen.

325 Ten slotte kan de ECB niet worden geacht het vermoeden van onschuld van verzoeksters echtgenoot te hebben geschonden, aangezien zij niet heeft verwezen naar zijn schuld in het kader van een strafrechtelijke vervolging en haar beoordeling niet heeft gebaseerd op zijn mogelijke strafrechtelijke schuld.

326 Derhalve dienen die argumenten van verzoekster te worden afgewezen.

327 Ten tweede voert verzoekster aan dat het bestreden besluit berust op achterhaalde informatie die BaFin in 2019 heeft verzameld, zonder rekening te houden met het feit dat haar echtgenoot op de bezwaren van BaFin heeft gereageerd en het doelwit aan zijn kinderen en echtgenote wilde overdragen. Voorts komt verzoekster op tegen het feit dat de ECB geen rekening heeft gehouden met de handelingen die haar echtgenoot in het belang van het doelwit heeft verricht. Ten slotte wijst zij erop dat de ECB geen rekening heeft gehouden met de door BaFin in 2022 verrichte prudentiële beoordeling, waaruit niet blijkt dat haar echtgenoot de gemachtigden rechtstreeks heeft kunnen beïnvloeden of inbreuk heeft kunnen maken op de toezegging om hun geen steminstructies te geven.

328 Vastgesteld moet worden dat verzoekster met de in punt 327 hierboven vermelde argumenten de door de ECB in aanmerking genomen feiten niet ter discussie stelt, maar nieuwe elementen aandraagt die erop kunnen wijzen dat haar echtgenoot niet langer een slechte reputatie heeft. In punt 10.10 van de gemeenschappelijke richtsnoeren wordt evenwel aangegeven dat de ECB rekening moet houden met het bestaan van „negatieve registraties”. Zij moet een algehele analyse maken van het gedrag van de betrokkene, waarbij het bestaan van nieuwe omstandigheden of gedragingen waaruit zou blijken dat de betrokken persoon zijn goede reputatie wil herstellen, niet noodzakelijkerwijs betekent dat de ECB tot de slotsom moet komen dat die persoon daadwerkelijk een goede reputatie geniet.

329 Daarnaast zijn de door verzoekster in het kader van dit betoog aangehaalde elementen niet van dien aard dat zij de gegevens die de ECB in het kader van haar onderzoek in aanmerking heeft genomen, ter discussie stellen. Bovendien verwijst het voorstel voor een besluit van BaFin van 4 april 2023 naar een in 2022 verrichte prudentiële beoordeling, zonder verdere details te verstrekken. In dat verband zij eraan herinnerd dat het SREP-besluit van 2022 na het bestreden besluit is vastgesteld, zodat het niet in aanmerking hoeft te worden genomen bij de beoordeling van de wettigheid van laatstgenoemd besluit. In elk geval stelt BaFin dat nog steeds wordt uitgegaan van een slechte reputatie van verzoeksters echtgenoot.

330 Verzoeksters betoog volstaat dus niet om aan te tonen dat het bestreden besluit op feitelijk onjuiste gegevens berust, dan wel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting of een kennelijk onjuiste beoordeling.

331 Bijgevolg moet dat betoog van verzoekster worden afgewezen.

332 Derhalve moet ook het eerste onderdeel van het vijfde middel, betreffende verzoeksters integriteit, worden afgewezen.

333 Er zij aan herinnerd dat de bevoegde autoriteit zich tegen de voorgenomen verwerving mag verzetten indien daarvoor goede redenen zijn op grond van een of meerdere van de in artikel 23, lid 1, van de CRD IV-richtlijn genoemde criteria.

334 Aangezien vaststaat dat de voorgenomen verwerving kan worden verboden op grond van het reputatiecriterium, zoals blijkt uit de analyse van het eerste onderdeel van het vijfde middel, hoeft het Gerecht de andere onderdelen van dit middel, die betrekking hebben op de andere door de ECB in het bestreden besluit genoemde beoordelingscriteria, dus niet te onderzoeken.

Zesde middel: schending van het Handvest

335 Verzoekster stelt dat het bestreden besluit op verschillende punten in strijd is met het Handvest.

336 Allereerst is het bestreden besluit in strijd met artikel 7 (betreffende de eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven), artikel 9 (betreffende het recht om te huwen en een gezin te stichten) en artikel 33 (betreffende het beroeps- en gezinsleven) van het Handvest, aangezien daarbij is vastgesteld dat verzoekster geen goede reputatie geniet louter vanwege haar huwelijk en het feit dat zij volledig afhankelijk is van haar echtgenoot. Vervolgens is het bestreden besluit ook in strijd met artikel 21 van het Handvest (betreffende non-discriminatie), aangezien het geen rekening houdt met de door verzoekster bij de voorgenomen verwerving nagestreefde doelstellingen en berust op een vooroordeel. Bovendien heeft de ECB artikel 48 van het Handvest (betreffende het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging) geschonden door te concluderen dat verzoeksters echtgenoot geen goede reputatie had en dat als gevolg daarvan verzoekster zelf moest worden geacht een slechte reputatie te hebben. Ten slotte is het bestreden besluit in strijd met artikel 17 van het Handvest (betreffende het recht op eigendom), aangezien het zou leiden tot de verkoop van het doelwit buiten de familie Warburg, tenzij er wordt uitgegaan van het overlijden van verzoeksters echtgenoot.

337 De ECB betwist dat het Handvest is geschonden.

338 Wat de gestelde schending van artikel 21 van het Handvest betreft, zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak het verzoekschrift op grond van artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat krachtens artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, en artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering het voorwerp van het geschil, de aangevoerde middelen en argumenten alsmede een summiere uiteenzetting van die middelen moet bevatten. Deze gegevens dienen voldoende duidelijk en nauwkeurig te zijn opdat de verweerder zijn verweer kan voorbereiden en het Gerecht uitspraak kan doen op het beroep, in voorkomend geval zonder bijkomende informatie. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep vereist dat de essentiële feitelijke en juridische gronden van het beroep coherent en begrijpelijk uit het verzoekschrift zelf blijken (zie beschikking van 17 november 2020, González Calvet/GAR, T‑257/20, niet gepubliceerd, EU:T:2020:541, punt 9 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

339 Verzoekster stelt dat het bestreden besluit berust op een vooroordeel dat zij als „kennelijk” kwalificeert en waardoor zij is gediscrimineerd. Zij verduidelijkt daarmee niet waarin dit vooroordeel bestaat, en zelfs niet op welk criterium de discriminatie waarvan zij in het licht van artikel 21 van het Handvest meent het slachtoffer te zijn, is gebaseerd.

340 Bijgevolg is het door de ECB aangevoerde middel van niet-ontvankelijkheid ontleend aan artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering gegrond en moet het onderdeel inzake schending van artikel 21 van het Handvest worden afgewezen.

341 Wat de gestelde schending van de artikelen 7, 9 en 33 van het Handvest betreft, voert verzoekster aan dat de ECB zich voor de vaststelling dat zij niet voldeed aan het reputatiecriterium uitsluitend op haar familiebanden met haar echtgenoot heeft gebaseerd. In het stadium van de repliek voegt zij daaraan toe dat de ECB haar op basis van vooroordelen als ondergeschikt aan haar echtgenoot heeft beschouwd omdat zij een vrouw is.

342 Vastgesteld moet worden dat verzoeksters stellingen, gelet op de gegevens waarmee de ECB rekening heeft gehouden bij de analyse van het reputatiecriterium, ongegrond zijn.

343 Zoals uit de punten 270 tot en met 280 hierboven blijkt, komt de ECB immers tot de slotsom dat verzoekster, ongeacht de huwelijksband tussen haar en haar echtgenoot, niet over de vereiste vakbekwaamheid beschikt. Voorts is de ECB van mening dat verzoeksters echtgenoot, gelet op de bijzondere omstandigheden van het geval, haar beslissingen zal kunnen beïnvloeden, zoals blijkt uit de punten 301 tot en met 304 hierboven.

344 Verzoekster heeft dus niet aangetoond dat het bestreden besluit schending van de artikelen 7, 9 en 33 van het Handvest oplevert.

345 Wat de argumenten betreft waarmee verzoekster aanvoert dat de ECB het vermoeden van onschuld en de rechten van verdediging, zoals gewaarborgd in artikel 48 van het Handvest, heeft geschonden, zij eraan herinnerd dat schending van een subjectief recht slechts kan worden aangevoerd door de persoon wiens recht zou zijn geschonden, maar niet door derden [zie in die zin arrest van 1 maart 2023, Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, T‑540/20, EU:T:2023:91, punt 35 (niet gepubliceerd) en aldaar aangehaalde rechtspraak].

346 Aangezien het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging subjectieve rechten zijn, kan verzoekster zich niet beroepen op een schending van die rechten ten aanzien van haar echtgenoot, die zelf geen partij is in de procedure.

347 Hoe dan ook blijkt uit het onderzoek van het vijfde middel dat de ECB rekening heeft gehouden met verzoeksters eigen situatie, en in het bijzonder met haar vakbekwaamheid, om zich tegen de voorgenomen verwerving te verzetten.

348 Verzoeksters stelling dat het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging zijn geschonden, moet worden afgewezen.

349 Wat verzoeksters argumenten betreft dat het bestreden besluit de familie Warburg verplicht om zich van het doelwit te ontdoen en in de weg staat aan de overdracht ervan aan de volgende generatie terwijl die vennootschap reeds lang in familiehanden was, hetgeen volgens haar een schending van artikel 17 van het Handvest vormt, zij opgemerkt dat het eigendomsrecht een subjectief recht is. Verzoekster beroept zich in casu op het eigendomsrecht van haar echtgenoot, die geen partij is in de procedure. Overeenkomstig de in punt 345 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak kan verzoekster zich dus niet beroepen op schending van artikel 17 van het Handvest.

350 In elk geval zij opgemerkt dat volgens artikel 17, lid 1, van het Handvest eenieder het recht heeft de goederen die hij rechtmatig heeft verkregen, in eigendom te bezitten, te gebruiken, erover te beschikken en te vermaken.

351 Voorts moet in herinnering worden gebracht dat het door artikel 17, lid 1, van het Handvest gewaarborgde eigendomsrecht geen absolute gelding heeft en dat de uitoefening ervan kan worden onderworpen aan beperkingen die hun rechtvaardiging vinden in door de Unie nagestreefde doelstellingen van algemeen belang (zie arrest van 20 september 2016, Ledra Advertising e.a./Commissie en ECB, C‑8/15 P–C‑10/15 P, EU:C:2016:701, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

352 Zoals blijkt uit artikel 52, lid 1, van het Handvest, kan de uitoefening van het eigendomsrecht derhalve aan beperkingen worden onderworpen, mits deze beperkingen daadwerkelijk beantwoorden aan doelstellingen van algemeen belang en, gelet op het nagestreefde doel, geen onevenredige en onduldbare ingreep opleveren waardoor het gewaarborgde recht in zijn kern wordt aangetast (zie arrest van 20 september 2016, Ledra Advertising e.a./Commissie en ECB, C‑8/15 P–C‑10/15 P, EU:C:2016:701, punt 70 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

353 In dit verband moet worden opgemerkt dat het toezicht op gekwalificeerde deelnemingen beantwoordt aan een door de Unie nagestreefde doelstelling van algemeen belang, namelijk bijdragen tot het verzekeren van de stabiliteit van het bankwezen in de Unie, zoals blijkt uit de punten 192 en 287 hierboven.

354 In casu verzet het bestreden besluit zich tegen de voorgenomen verwerving op grond dat verzoekster niet voldoet aan ten minste één van de in artikel 23 van de CRD IV-richtlijn en § 2c, lid 1b, eerste volzin, punt 1, KWG opgenomen beoordelingscriteria.

355 Gelet op de doelstelling om de stabiliteit van het bankwezen in de Unie te verzekeren, alsook op het feit dat de voorgenomen verwerving geen gezonde en prudente bedrijfsvoering van het doelwit kon waarborgen, vormt het bestreden besluit geen onevenredige en onduldbare ingreep waardoor het eigendomsrecht waarop verzoekster zich beroept in zijn kern wordt aangetast. Derhalve kan dat besluit niet als een ongerechtvaardigde beperking van dat recht worden beschouwd (zie naar analogie arrest van 20 september 2016, Ledra Advertising e.a./Commissie en ECB, C‑8/15 P– C‑10/15 P, EU:C:2016:701, punten 71‑74 ).

356 Gelet op het voorgaande moeten verzoeksters aan een gestelde schending van artikel 17, lid 1, van het Handvest ontleende argumenten worden afgewezen.

357 Uit een en ander vloeit voort dat het zesde middel in zijn geheel moet worden afgewezen.

Zevende middel: schending van het evenredigheidsbeginsel

358 Verzoekster stelt dat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, dat een fundamenteel beginsel van Unierecht is dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, VWEU.

359 Volgens verzoekster heeft de ECB ten onrechte niet vastgesteld welke schade uit de voorgenomen verwerving kon voortvloeien, en die schade ook niet afgewogen tegen de ernstige twijfels die zij koesterde.

360 Verzoekster voert ook aan dat de ECB geen minder ingrijpende maatregelen heeft overwogen dan het verbieden van de voorgenomen verwerving, ofschoon zij krachtens § 2c, lid 1b, derde volzin, KWG daartoe bevoegd zou zijn geweest. Zij meent dat het passender zou zijn geweest om de voorgenomen verwerving goed te keuren en die goedkeuring vergezeld te doen gaan van toezichtmaatregelen ten aanzien van het doelwit.

361 Verzoekster betoogt ook dat de ECB geen passende en evenredige beoordelingsnorm heeft toegepast door ten onrechte aan te nemen dat zij een meerderheidsbelang in het doelwit zou verwerven. BaFin en de ECB konden van verzoekster dus niet verlangen dat zij hun een bedrijfsplan of een aanvullend plan met betrekking tot het kapitaaltekort zou overleggen. De ECB kon evenmin een nauwkeurige beoordeling maken van verzoeksters financiële soliditeit.

362 Ten slotte stelt verzoekster dat de ECB haar bevoegdheid heeft misbruikt door de familie Warburg op basis van de verdenkingen van belastingfraude ten aanzien van haar echtgenoot, die op basis daarvan geen goede reputatie zou hebben, te dwingen het doelwit te verkopen.

363 De ECB wijst verzoeksters stellingen van de hand.

364 Volgens het evenredigheidsbeginsel mogen de handelingen van de instellingen van de Unie niet buiten de grenzen treden van wat geschikt en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de rechtmatige doelstellingen die met de betrokken regeling worden nagestreefd, met dien verstande dat, wanneer een keuze mogelijk is tussen meerdere geschikte maatregelen, die maatregel moet worden gekozen die de minste belasting met zich brengt, en dat de veroorzaakte nadelen niet onevenredig mogen zijn aan het nagestreefde doel (arrest van 29 juli 2024, Koiviston Auto Helsinki/Commissie, C‑697/22 P, EU:C:2024:641, punt 77 ).

365 Bij de beoordeling van de evenredigheid van een maatregel moet de beoordelingsmarge worden geëerbiedigd die in voorkomend geval voor de vaststelling van die maatregel aan de instellingen van de Unie is toegekend (zie arrest van 8 mei 2019, Landeskreditbank Baden-Württemberg/ECB, C‑450/17 P, EU:C:2019:372, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Zoals in de punten 192 en 193 hierboven is uiteengezet, beschikt de ECB over een ruime beoordelingsmarge. Met die omstandigheid moet derhalve rekening worden gehouden bij de beoordeling van de evenredigheid van het bestreden besluit.

366 In casu is de evenredigheid onderzocht in punt 2.16 van het bestreden besluit. In dat punt wordt eerst de met het toezicht op gekwalificeerde deelnemingen nagestreefde doelstelling uiteengezet, namelijk bijdragen tot het verzekeren van de stabiliteit van het bankwezen door ervoor te zorgen dat alleen gezonde en goed functionerende kredietinstellingen actief zijn, teneinde de deposanten te beschermen en die kredietinstellingen te behoeden voor de nadelige invloed van toekomstige gekwalificeerde aandeelhouders die de naleving van de regels zouden kunnen verstoren. Vervolgens wordt in dat punt aangegeven dat verzoekster niet voldoet aan de criteria van § 2c, lid 1b, KWG.

367 In punt 2.16 van het bestreden besluit voegt de ECB daar bovendien aan toe dat de vraag of met een andere transactie het doel van de voorgenomen verwerving zou kunnen worden bereikt, namelijk de doelwitten in handen van de familie Warburg houden, het kader van de onderzochte transactie te buiten gaat.

368 Het staat namelijk aan verzoekster om de door de ECB tijdens de beoordelingsperiode geuite twijfels in voorkomend geval weg te nemen door de voorgenomen transactie te herstructureren. Vast staat evenwel dat verzoekster geen andere dan de voorgenomen transactie heeft voorgesteld.

369 Ten slotte verwerpt de ECB in punt 2.16 van het bestreden besluit het enige voorstel dat verzoekster tijdens de beoordelingsprocedure heeft gedaan. Dat voorstel hield in dat verzoekster gedurende een jaar haar stemrechten in Warburg Gruppe gezamenlijk met een van de gemachtigden van MWB 1 zou uitoefenen.

370 De ECB meent evenwel ten eerste dat BaFin de aanstelling van de twee met de uitoefening van de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe belaste gemachtigden wilde handhaven, ook na de voorgenomen verwerving. Bijgevolg verzet die omstandigheid zich ertegen dat verzoekster haar stemrechten in Warburg Gruppe individueel of gezamenlijk met een gemachtigde kan uitoefenen. Ten tweede meent de ECB dat de uitoefening van de stemrechten van MWB 1 in Warburg Gruppe door de gemachtigden geen duurzame oplossing is. Ten derde wijst de ECB erop dat zij om de in punt 2.12 van het bestreden besluit uiteengezette redenen ernstig twijfelt aan de onafhankelijkheid van een van de twee gemachtigden.

371 Daarbij heeft de ECB wel degelijk rekening gehouden met verzoeksters voorstel, maar het als ongeschikt afgewezen. Verzoekster is er dus niet in geslaagd de twijfels die de ECB tijdens de beoordelingsperiode had geuit, weg te nemen door de voorgenomen transactie te herstructureren.

372 Verzoekster voert evenwel aan dat de ECB de voorgenomen verwerving had kunnen goedkeuren en vervolgens passende toezichtmaatregelen ten aanzien van het doelwit had kunnen vaststellen. Dit argument is evenwel niet ter zake dienend.

373 Ten eerste wijst verzoekster geen enkele Unierechtelijke of nationaalrechtelijke bepaling aan die de ECB de mogelijkheid biedt om een voorwaardelijk goedkeuringsbesluit vast te stellen (zie in die zin en naar analogie arrest van 25 juni 2015, CO Sociedad de Gestión y Participación e.a., C‑18/14, EU:C:2015:419, punten 34, 37, 38 en 46 ).

374 Ten tweede is, zoals de ECB betoogt, de goedkeuring van de voorgenomen verwerving onder voorbehoud van de vaststelling van latere toezichtmaatregelen in strijd met de – met name preventieve – doelstellingen die worden nagestreefd met het toezicht op gekwalificeerde deelnemingen en waarnaar met name in punt 248 hierboven wordt verwezen.

375 Ten slotte meent verzoekster dat het bestreden besluit onevenredig is, aangezien de ECB een „onjuiste beoordelingsnorm” heeft toegepast door aan te nemen dat zij een doorslaggevende invloed op de doelwitten kon uitoefenen.

376 Zoals bij het onderzoek van het vierde middel is opgemerkt, heeft de ECB evenwel geen rekening gehouden met feitelijk onjuiste gegevens of een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door te concluderen dat verzoekster na de voorgenomen verwerving de zeggenschap over het doelwit zou verwerven.

377 Uit het voorgaande volgt dat het zevende middel moet worden afgewezen.

378 Aangezien alle door verzoekster aangevoerde middelen zijn afgewezen, moet het beroep bijgevolg worden verworpen.